Belevenissen

Oktober 2011
Leeuwen in Zuid-Afrika

April 2011
Q-koorts onderzoek:
doet u mee?

Corpora Aliena

Maart 2011
Alpentrail

November 2010
Biomimicry

Leeuwen in Zuid Afrika

In juni 2011 is onze dierenarts Claudia de Kort naar Zuid Afrika gegaan om daar een bezoek te brengen aan een leeuweninstituut te Cullinan. Hier worden in het kader van wildlife conservation sinds vele jaren leeuwen opgevangen, gefokt en grootgebracht, waarna de jongvolwassen leeuwen uitgezet worden in veilige natuurparken/reservaten, waar zij beschermd worden tegen stropers en andere gevaren. In het onderstaande een verslag van haar ervaringen.

Waarom een leeuwen fokprogramma?
Er wordt vaak gedacht dat er in Afrika erg veel leeuwen leven, maar niets is minder waar! Leefden er 100 jaar geleden nog zo’n 250.000 leeuwen in Afrika, heden ten dage zijn het er slechts zo’n 15.000. Om de leeuw voor uitsterven te behoeden en de populatie op een gezonde manier in stand te houden, zijn er diverse leeuwenfokprogramma’s opgericht.

Bedreigingen voor de leeuw
Er zijn verschillende oorzaken van de drastisch gedaalde leeuwenpopulatie in Afrika.

Het inperken van leefgebied
De reservaten waar leeuwen verblijven in Afrika zijn van elkaar afgesloten gebieden, de één groter dan de andere. De leeuwen die in de diverse gebieden leven, kunnen deze niet verlaten om naar een ander gebied te migreren. Dit zorgt voor een gebrek aan genetische diversiteit, want de leeuwen van verschillende gebieden/troepen kunnen niet met elkaar paren. Tevens kunnen de leeuwen niet meetrekken met hun prooidieren, hetgeen de voedselvoorziening in het gedrang kan brengen.

Mens-dier-conflicten
Soms is er in gebieden waar de leeuw leeft niet voldoende voedsel aanwezig en zijn de leeuwen genoodzaakt vee van boeren te doden. Deze boeren zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van hun vee en leeuwen worden daarom door hen als schadelijk gezien en doodgeschoten of gevangen. Tevens wordt er op leeuwen gejaagd door stropers die de diverse reservaten binnendringen.

Overdracht van ziekten
De Afrikaanse leeuw wordt bedreigd door ziektenzoals FIV (kattenaids) en tuberculose (TBC). TBC is een fatale aandoening die wordt overgedragen op de leeuwen doordat zij tijdens de jacht in contact komen met TBC-besmette tamme runderen. Leeuwen raken eveneens besmet doordat het tamme vee de ziekte verspreidt onder de wilde rundersoorten, bijvoorbeeld de waterbuffel. Bijna alle in het wild levende leeuwen zijn inmiddels besmet met TBC!

Trofeejacht
In Afrika is het mogelijk om tegen betaling op leeuwen te jagen. Deze leeuwen worden door handelaren gefokt op zogenaamde gamefarms en kort voor de jacht vrijgelaten. Dit leidt tot vele discussies. Voorstanders stellen dat er veel geld betaald wordt voor de jacht op een leeuw. Dit geld zou dan terug moeten vloeien naar natuurbescherming, zodat uiteindelijk de dieren geholpen kunnen worden. Zij stellen tevens dat er goed management plaatsvindt, waardoor er op de zwakkere en oudere leeuwen wordt gejaagd. Tegenstanders voeren aan dat de inkomsten van de jacht vaak helemaal niet gebruikt worden voor natuurbescherming. Het komt terecht bij de eigenaars van de gamefarms. Wetenschappers stellen eveneens dat de jacht op leeuwen een risico  is voor de hele leeuwenpopulatie. Er wordt namelijk vooral gejaagd op de volwassen mannetjes, dat zijn immers de mooiste leeuwen met de langste manen. Maar de dood van een dergelijk mannetje laat de troep zonder leider achter. De leiding zal dan door een ander, minder ervaren, mannetje overgenomen worden. Bovendien accepteert een nieuwe leider de welpen van de oude leider (=rivaal) niet, en zal hij deze dus doden. Deskundigen stellen dat voor elk gedood mannetje door de jacht, ongeveer 12 welpen ten dode zijn opgeschreven.

Wat houdt het leeuwen fokprogramma in?         
Het Zuid Afrikaanse leeuwenfokprogramma streeft ernaar om FIV- en TBC-vrije leeuwen te fokken en deze in beschermde gebieden op te voeden tot zelfstandige leeuwen, die grotendeels zelf kunnen jagen. Deze leeuwen worden dan in diverse reservaten/wildparken uitgezet. In deze beschermde gebieden, waar zij bewaakt en desnoods bijgevoerd worden, paren de ‘bijna-wilde” leeuwen met elkaar en krijgen welpen die écht volledig “wild” zijn. Op deze manier wordt de leeuwenpopulatie in stand gehouden en wordt ervoor gezorgd dat de genenpoel zo groot mogelijk blijft. Men doet dit door leeuwen van verschillende leefgebieden uit te wisselen. Zo wordt inteelt en het optreden van inteelt-gerelateerde aandoeningen voorkomen.
De welpjes worden in eerste instantie met de fles grootgebracht. Daarna drinken zij melk uit een voerbak. Op de dag van mijn bezoek kregen deze welpen voor het eerst vlees bij hun melk. Dat was nog even wennen voor ze!         
De kleine welpen zitten in verwarmde hokken, maar vanaf dat zij ongeveer een half jaar oud zijn worden zij gehuisvest op een zeer groot buitenverblijf. Zij kunnen daar zelf jagen maar worden ook bijgevoerd. Vanaf de leeftijd van 2 jaar kunnen zij worden uitgezet en voor “wilde” nakomelingen gaan zorgen. De volwassen leeuwen, waar mee gefokt wordt, zitten in aparte buitenverblijven.

Wandelen met zes leeuwen
Op het leeuweninstituut is het mogelijk om een wandeling te maken met de jonge leeuwen. Tijdens deze wandelingen kunnen de jonge dieren wennen aan “buiten het hek zijn” en de omgeving verkennen. Dit zal ze van pas komen als ze worden uitgezet in een beschermd reservaat. Deze wandeling is dus een leerzame ervaring, niet alleen voor de leeuwen, maar ook voor de bezoekers: door mensen te leren over leeuwen en hun natuurlijke gedrag wordt er meer begrip gecreëerd voor deze diersoort en krijgt men meer aandacht voor het feit dat het zo belangrijk is om deze prachtige dieren te beschermen en te behoeden voor uitsterving!

Twee van de 6 leeuwen waarmee ik gewandeld heb. Hier nog achter het hek. In mijn geval werd er gewandeld met 3 leeuwen van 6 maanden oud, en 3 leeuwen van een jaar oud. Van tevoren wordt er tijdens een briefing door de eigenaar van het instituut verteld waar je op moet letten tijdens zo’n wandeling. Het is immers niet helemaal zonder gevaar, het blijven wilde dieren. Het allerbelangrijkste is dat je steeds moet zorgen dat je ze alle 6 weet te vinden. “Soms fixeer je je aandacht namelijk op de vier leeuwen die voor je lopen, terwijl je langzaam van achteren beslopen wordt door de andere twee!”, vertelt hij. Dat is geen geruststellende gedachte!  Gelukkig lopen er diverse verzorgers mee die een oogje in het zeil houden.

Als je foto’s maakt, niet bukken, dan zijn de leeuwen geneigd om je te bespringen. Deze jonge leeuwen zijn namelijk nog erg speels en moeten leren wat wel en niet mag. En let ook goed op voor de “Mc Donalds-look”, zo vertelt de eigenaar. Op mijn vraag hoe ik deze ‘look’ herken, zegt hij: “dat merk je vanzelf!”
De Mc Donalds-look is de blik die een leeuw je geeft op het moment dat hij van plan is om je te bespringen, als een prooi. Op zo’n moment moet je je heel groot maken en hard “no” roepen, om te laten blijken dat jij “gevaarlijker” bent dan de leeuw en zeker geen prooi. Ik hoop dat die blik me bespaard blijft, denk ik nog. Maar dan gaan we al: alle losse veters vastmaken, dat zijn namelijk erg aantrekkelijke zaken voor een jonge leeuw om mee te spelen, en we gaan! Het hek gaat open. De leeuwen komen naar buiten en begroeten de eigenaar, ze wrijven met hun snoet langs zijn benen terwijl ze zachte keelgeluiden maken.
Direct nadat de leeuwen uit hun verblijf kwamen rennen bleek al dat het niet zo gemakkelijk is om continu 6 leeuwen in het oog te houden. Er zit er één in een boom, de andere 3 rennen een stuk vooruit en de laatste twee…….Ja, waar zijn die eigenlijk? Oja, daar in het hoge gras! En weer opnieuw tellen, 1,2,3…4,5…..…6!
Deze wandeling is niet alleen erg interessant, maar ook zeer interactief! De leeuwen komen langs je af lopen, soms raken ze met hun staart je hand of snuffelen ze aan  je schoenen. Ze spelen met elkaar in het hoge gras, een prachtig gezicht!  Het is geweldig om te zien hoe goed hun kleuren aangepast zijn aan de omgeving. Zodra ze een paar meter in het hoge gras zijn, kun je ze met geen mogelijkheid meer ontdekken. En dan zijn ze plots weer voor je op het pad, spelend met elkaar. Prachtig mooi hoe ze met hun grote voeten geruisloos lopen. Ze lopen een beetje op een “luie” manier, heel relaxed. Daarom heten leeuwen ook “lazy cats” .

De wandeling duurt ongeveer een half uur. Nadat de leeuwen uit een poel wat gedronken hebben en de wandeling ten einde is gaan de leeuwen terug hun verblijf in en krijgen ze allemaal een kip te eten. Ze schudden deze eerst in het rond om een groot deel van de veren eraf te krijgen en daarna hoor je ze al kauwend de kippenbotjes verbrijzelen. Het is dan toch een gek idee dat je net met deze leeuwen gewandeld hebt….

In het leeuweninstituut worden naast leeuwen ook andere diersoorten opgevangen, zoals apen, slangen, giraffen en impala’s. Het aapje dronk nog uit de fles en ik heb het de fles mogen geven.

Ik heb erg genoten van de tijd in het leeuwen-instituut, zowel van de verschillende dieren als de prachtige omgeving en de vriendelijke mensen die hun leven wijden aan deze nobele taak.
Een bijzonder mooie ervaring!

Q-Koorts-onderzoek bij honden en katten:
doet u mee?

In samenwerking met het AMC en het RIVM doet onze kliniek onderzoek naar het voorkomen van Q-koorts bij honden en katten. Hiervoor zijn wij op zoek naar teken van zowel honden en katten als wilde dieren. In het onderstaande een korte uitleg over Q-koorts en het verloop van het onderzoek, evenals een omschrijving van hoe de verzamelde teken bewaard dienen te worden.
Uw medewerking wordt zeer op prijs gesteld!

Inleiding
Mens en dier kunnen geïnfecteerd worden door de Q-koorts bacterie: Coxiella Burnetii. De mens kan er erg ziek van worden, dieren doorgaans niet. Op dit moment lijkt de recente Q-koorts uitbraak onder controle, maar toch is het verstandig om na te gaan of er nieuwe besmettingsroutes zijn. De mogelijke rol van Nederlandse teken en huisdieren in de overdracht van Q-koorts zou gevolgen kunnen hebben voor zowel de humane- als de veterinaire gezondheid. Door middel van dit onderzoek wordt nagegaan of honden bij de recente Q-koorts uitbraak ook de infectie hebben opgelopen

Q-koorts bij mensen
Mensen kunnen besmet raken met de Q-koorts bacterie door in aanraking te komen met stof vermengd met nageboorte en mest van vee. De infectie geeft klachten van de luchtwegen, longontsteking (pneumonie), koorts en ontsteking van de lever (hepatitis). Niet vaak kan een chronische infectie ontstaan, welke ontsteking van de hartkleppen of grote bloedvaten veroorzaakt.

Zoeken naar met Coxiella burnetii geïnfecteerde teken
Binnen het project “TICX” (Ticx Infected with CoXiella burnetii) wordt gezocht naar teken die met Coxiella burnetii geïnfecteerd zijn. Dr. K.Emil Hovius (Heike-Dierrijk Klinieken, Veldhoven), Joppe Hovius (AMC, Amsterdam) en Hein Sprong (RIVM, Bilthoven) verrichten in samenwerking met Hendrik Jan Roest (CVI, Lelystad) het onderzoek. Teken worden gevangen op de vegetatie, maar ook levend afgenomen bij honden en katten. Dit project is hiermee een unieke samenwerking tussen instanties die werkzaam zijn op het gebied van veterinaire en humane geneeskunde en volksgezondheid.

De rol van huisdieren in de overdracht van Q-koorts
Huishonden en katten kunnen blootgesteld geweest zijn aan de Q-koorts bacterie. Huisdieren zouden op hun beurt kunnen bijdragen aan Q-koorts infecties bij de veeteelt. Het is reeds aangetoond dat mensen met Q-koorts geïnfecteerd kunnen raken via honden en katten (komt gelukkig niet vaak voor). Om de rol van huisdieren in de mogelijke overdracht van Q-koorts te bestuderen, wordt bloed afgenomen van honden en katten en daarin wordt gezocht naar antistoffen tegen de Q-koorts bacterie.

Gezocht:                                              
Levende teken (dood kan eventueel ook) van uw hond of kat. Verwijder de teken van het dier en doe ze in een schone droge groenten- of jampot. Doe het deksel erop en zo kunt u ze een paar dagen op kamertemperatuur bewaren. Gebruikt u liefst een aparte pot per dier (dus alle teken van de hond in 1 pot en die van de kat in een andere). Noteer op de pot de datum en van welk dier u de teken heeft verwijderd. Breng deze pot naar onze kliniek. Uiteraard wordt het resultaat van “uw” teek en van het bloed (indien afgenomen) aan u terug gerapporteerd. Dit kan wel enkele maanden duren.

Hartelijk dank voor uw medewerking!!!

Terug naar boven

Alpentrail 2011

Jarenlang heb ik met veel plezier sledehonden behandeld en verschillende internationale wedstrijden begeleid. Daarom is het voor de praktijk extra waardering dat Claudia de Kort als sporthonden-kenner één van de drie dierenartsen is die jaarlijks een groot internationaal evenement als de Alpentrail mag begeleiden. De Alpentrail is een sledehondenrace waarvan de verschillende etappes plaatsvinden in Zwitserland en Italië. Deze honden zijn ware atleten. Zij lopen in 6 etappes een afstand van ongeveer 300 kilometer, met een totaal hoogteverschil van meer dan 9000 meter. Een hele prestatie!! Hieronder een verslag van Claudia’s belevenissen in de Alpen. (Miel Hovius)

Donderdag: aankomst in Lu, Val Müstair.
Vandaag arriveren de dierenartsen en de rest van de staff van de Alpentrail in het kleine dorpje Lü in Val Müstair, Zwitserland. In dit anders zo rustige dorpje met zijn 70 inwoners vinden de eerste twee etappes van de Alpentrail plaats. Pas op vrijdag arriveren de mushers met hun honden, maar vandaag wordt alvast de diergeneeskundige ruimte in orde gebracht. Alle behandelapparatuur en eventueel benodigde medicijnen krijgen een plaatsje.
De deelnemende teams komen uit verschillende landen, waaronder, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Noorwegen, Italië, Spanje, Frankrijk en Tsjechië.
De mushers zullen twee dagen achtereen met hun team een trail afleggen van 39 kilometer door een prachtig natuurpark dat op de Unesco werelderfgoed-lijst staat. De valleien in het park vormen de habitat van talrijke plant- en diersoorten, waardoor Val Müstair tot één van de gebieden met de meest rijke biodiversiteit in Zwitserland behoort.

Claudia onderzoekt hart en longen tijdens de vetcheck.

Vrijdag: Vetcheck.
Alle deelnemende honden worden onderzocht. De teams worden verdeeld in een 6 honden-klasse, een 8 honden-klasse en een ski-jöring-klasse. Dit jaar doen er 31 teams mee, waarvan 20 teams met 8 honden, 9 teams met 6 honden en 4 ski-jöring teams met 2 honden. Als je nagaat dat elke musher een aantal extra honden meebrengt, dan zijn dat een heleboel honden samen! In totaal worden vandaag ruim 280 honden onderzocht. Aan het werk dus om al deze viervoeters uitgebreid te controleren. Tijdens de vetcheck worden alle honden onderzocht. We gaan na of de dieren voldoende goed getraind en fit en gezond genoeg zijn om de race te kunnen volbrengen. Zowel vanuit race-sportiviteit als uit het oogpunt van dierenwelzijn is dit nodig.

Claudia en een collega dierenarts onderzoeken de hond

We gaan tijdenshet onderzoek na of er geen hart- of longafwijkingen zijn, of de honden goed getraind zijn en de bespiering juist is en of de honden de juiste leeftijd hebben om te mogen meedoen aan de race. We controleren de poten en kijken of er geen verwondingen zijn aan de nagels, voetzolen, pezen of spieren en observeren de honden tijdens beweging. Alle spieren en de buik worden afgetast. Het gebit, de oren en de ogen worden nagekeken, evenals de algehele lichaamsbouw. De honden moeten de juiste voedingstoestand hebben en mogen niet behandeld zijn met medicijnen die als doping aangemerkt worden

Bootie	De slede

Het dierenpaspoort wordt gecontroleerd, waarbij gelet wordt op de diverse vereiste vaccinaties: rabiës inclusief rabiëstiter (bloedonderzoek op antistoffen), kennelhoest en de normale jaarlijkse cocktail. Ook de chip wordt afgelezen en gecontroleerd bij elke hond, zodat iedere hond die meedoet aan de race geïdentificeerd is. De musher dient voldoende booties (schoentjes voor de honden, ter bescherming van de voeten), bij zich te hebben en de ligplaatsen van de honden, zowel binnen als buiten, moeten door de dierenarts bekeken en goedgekeurd worden.

Door middel van deze vet check wordt ervoor gezorgd dat de honden allemaal voldoen aan de gestelde leeftijdseisen en beschikken over de gewenste vaccinatiestatus, dat zij goed getraind en gevoed zijn en lichamelijk in staat zijn om de race te volbrengen.
Op vrijdag wordt eveneens de slede van de musher en toebehoren gecontroleerd door de race marshal. Alle sleden moeten beschikken over speciale ankers en remmen en voorzien zijn van bepaalde veiligheidskenmerken.

	Prachtige uitzichten op de trail in Lü. Onder: Plattegrond van het nationaal park. De eerste etappes gaan van Lü naar S-Charl.

Soms gaat men er vanuit dat het zielig is voor deze honden om een slede te moeten trekken, maar deze honden zijn echt voor deze taak “gemaakt”. Zij willen niets liever dan rennen voor de slede uit. Het liefst zo snel mogelijk! Voor deze honden zou het eerder een straf zijn om als “huishond” te fungeren, de hele dag binnen te zitten en “maar” 4-5x per dag een stuk te wandelen. Mocht je toch nog je twijfels hebben, dan kijk maar eens hoe de honden zich gedragen bij de start, dolenthousiast!! En als je de Alpentrail vergelijkt met een sledehondenrace als de Iditarod, die 1150 mijl is en waarbij de teams buiten moeten overnachten, zonder directe diergeneeskundige begeleiding, dan is de Alpentrail voor deze honden “kinderspel”. Mits ze goed getraind zijn en gezond zijn natuurlijk! En daar zijn wij als dierenarts voor. Daarom zijn wij bij dergelijke races aanwezig!

Zaterdag: de eerste race-dag!
’s Morgens is het een drukte van jewelste, de mushers maken hun materiaal gereed, voeren de honden, die al aanvoelen dat het een spannende dag gaat worden. Eenmaal aan de start zijn de honden niet meer te houden, ze springen in hun harnas, proberen steeds om de slede voort te trekken, ze blaffen en janken continu…. Ongeduldig en vragend kijken ze achterom naar de musher: “Gaan we nu dan eindelijk?” Het aftellen begint: “Drei, zwei, eins: start!!!!” Ze gaan er als een speer vandoor op een trail van 39 kilometer door een prachtig Zwitsers Natuurpark. Halverwege is de restart. Daar verzamelen de teams zich op volgorde van binnenkomst en zodra het laatste team binnen is, mag het eerste weer vertrekken. Het is onvoorstelbaar om te zien dat de honden nadat de musher de slede heeft gestopt, direct weer gaan trekken aan de harnassen. Ze willen weer verder! En dat terwijl ze juist 20 kilometer gelopen hebben! Dat is ook de reden dat de musher de ankers moet gebruiken. De honden zullen steeds de neiging hebben om weer te gaan rennen, ze zullen ook niet stoppen als de musher van de slede valt bijvoorbeelt. Dat geeft wel aan hoe graag ze vooruit willen.
Bij de restart controleer ik de honden na binnenkomst. Ik heb een grote rugzak bij me met allerlei medicatie erin, voor het geval dat een hond ter plaatse behandeld dient te worden. De honden krijgen bij de restart een dekje aan om warm te blijven en krijgen een kleine snack te eten. Daarna vertrekken de teams weer, op weg terug naar de finish.

Boven: De trail in Lu op de eerste dag. Onder: S-Charl: lokatie van de restart.

Hound met lekker warm dekje op

Bij de finish worden de honden nogmaals diergeneeskundig onderzocht en worden de chips ingelezen om hun identiteit te bevestigen. Pas daarna mag de musher terugkeren naar zijn standplaats. Daar krijgen de honden eten en kunnen zij rusten in hun boxen. Na een tijdje komen de honden weer uit hun box en worden zij nogmaals bekeken. Wanneer ik op dat moment zie dat een hond ergens last heeft, ga ik hem nader onderzoeken en behandelen. Meerdere keren per dag maken mijn collega en ik op deze manier een ronde langs alle mushers en onderzoeken de honden. Indien nodig wordt erbehandeld in een daarvoor speciaal ingerichte ruimte. Mushers kunnen natuurlijk ook zelf naar ons toekomen als zij vragen hebben. Zij zijn erg begaan met hun honden.

Wanneer de trail erg ijzig is, dan is behandeling van de voetzooltjes soms nodig. Verder komen lichte verstuikingen aan polsen en schouders voor, welke optreden als de hond zich tijdens de race “verstapt”. Tijdens het bergaf rennen is er meer kans op dergelijke verstuikingen, ook schouderproblemen komen dan meer voor, ten gevolge van het opvangen van de neerwaartse krachten. Bergop kan de hond met name last krijgen van de spieren van de achterpoten en de triceps spieren van de voorpoot, omdat daar dan de meeste kracht op komt.

Een uitgebreide knuffel voor elke hond na aankomst bij de finish.

Ook klachten aan de rug (stijfheid,verspan-ningen)komen voor. De diverse klachten worden behandeld met chiropractie, magneet-, electro- en/of lasertherapie, gecombineerd met massage met diverse oliën en crèmes. De honden genieten van de behandeling! In sommige gevallen is een vitamine-injectie aangewezen. Het welzijn van de hond gaat vanzelfsprekend altijd voor! In het (zeldzame) geval dat de hond uitgebreidere behandeling nodig heeft, bijvoorbeeld een ontstekingsremmer, dan wordt dat als doping gezien en is de hond uit de race. Gelukkig is in veruit de meeste gevallen de geboden therapie dusdanig succesvol dat de honden, na enkele behandelingen en een eventuele rustdag, weer mee kunnen doen aan de race.
Van de lichamelijke inspanning en tevens doordat ze zo opgewonden zijn tijdens de race, kunnen de honden soms wat dunnere ontlasting krijgen. Hiervoor zijn diverse niet-doping medicijnen voorhanden.

Claudia behandelt hier de linker tricepsspier met electrotherapie, tgv heuvel-op rennen.	In het bijzijn van de musher behandelt Claudia de rug van deze hond met magneettherapie.

Zondag:  race-dag nummer twee.
Vandaag wordt dezelfde trail afgelegd als de zaterdag. De honden kennen de trail nu, dus vaak zijn de teams de tweede dag sneller dan de eerste. De musher hoeft minder commando’s te geven. De commanso’s zijn als volgt:
Links = haw (spreek uit: hà)
Rechts= gee  (spreek uit; djie)
Honden die reeds meerdere keren de Alpentrail gelopen hebben, kennen de trail dusdanig goed, dat zij bij een verandering ervan toch vaak de “oude” weg inslaan. De musher moet dan extra moeite doen om zijn leaders de goede richting in te sturen. Zo zie je hoe slim deze honden zijn!

Stake out

Maandag: verplaatsing naar Italië.
Vandaag verplaatsen we ons van Zwitserland naar Schmieden, Italië. In Lü is de rust dus weergekeerd. Het is een rit van ongeveer 5 uur, een hele karavaan van mushers met hun campers/caravans onderweg! Bij aankomst wordt de stake-out (=plaats waar alle mushers met hun wagens staan) ingedeeld en de honden worden gevoerd. Ondertussen richten we de therapie-ruimte in. Daarna maken we een ronde langs de mushers. Zowel reeds bekende als nieuwe patiënten worden onderzocht en behandeld indien nodig.

Even ontspannen met een (sneeuw-)bal

De honden hebben vandaag een rustdag en genieten van de zon en een spelletje met de bal. Op onderstaande foto zijn hounds te zien. Deze honden kunnen los lopen, in tegenstelling tot de husky. Ze blijven bij hun baas in de buurt (mits goed opgevoed natuurlijk).

Plätzwiese

Dinsdag: ontdekken van de Italiaanse trail.
De honden gaan er vandaag weer voor, ditmaal op een langere trail van 49 kilometer, zonder restart. De honden rennen nu dus zonder stoppen de volledige afstand. De musher stopt wel een keer onderweg om de honden te “snacken” (een kleine snack aan te bieden), zodat ze wat extra energie binnenkrijgen. Voor de honden was deze langere trail geen enkel probleem, zij komen allemaal binnen de gestelde tijd over de finish, zonder problemen. Deze trail loopt van Schmieden richting Cortina en terug. De teams gaan over de Plätzwiese, een hooggelegen wei met prachtige uitzichten.

Woensdag: de tweede ronde!

Ook als het koud is en heftig sneeuwt wordt er op de laatste deelnemer gewacht bij de finish!

Vandaag sneeuwt het tijdens de race en dat maakt dat de honden iets langzamer zijn dan de dag ervoor. De trail is door de sneeuwval namelijk wat zwaarder geworden en ook het zicht is niet optimaal. Maar de honden hebben er net zoveel zin in als anders en komen als een speer voorbij. Wat een atleten! Zeker als je bedenkt dat deze honden met een gemiddelde snelheid van 26 kilometer per uur een trail van 49 kilometer afleggen, met daarin nog eens 1700 hoogtemeters!

Cortina

Donderdag: verplaatsing naar Sesto en nachtetappe aldaar.
Vandaag gaan we naar Sesto, het laatste gebied dat de Alpentrail jaarlijks aandoet. Hier vindt de bekende massastart plaats. Alle 31 teams starten dan tegelijkertijd, een heel spektakel!  Sesto is een vrij toeristisch dorp en de Alpentrail kan hier dan ook steeds rekenen op veel toeschouwers. Op donderdagavond wordt er een nachtetappe georganiseerd. Dit is een korte etappe in het donker. De mushers dragen hierbij een lamp op hun helm en de trail is verlicht met honderden fakkels. Het gaat om een ronde van twee kilometer, waarbij twee mushers tegelijk starten, maar de ronde in tegenovergestelde richting afleggen. Ergens halverwege komen zij elkaar dus tegen, in het donker!

Je zou denken dat dat problemen geeft, maar de honden van de verschillende teams horen en ruiken elkaar al ruim van tevoren. Tussen de leidhonden van beide teams onderling wordt bepaald of ze elkaar links of rechts passeren. Daar hoeft de musher zich niet mee te “bemoeien”. Veel mushers vinden het spannend om een dergelijke “head-on-passing” mee te maken, maar de honden lossen het samen op, zolang de musher maar zorgt dat ze niet vertragen of stil gaan staan.

Sledes op een rij bij de massastart

Vrijdag en zaterdag: race met massa start!

Dan is het zover, de massastart! Toeristen en de lokale bevolking uit de hele omgeving verzamelen zich bij het grote weiland aan de rand van het dorpje Sesto, dat ’s morgens vroeg al gewekt wordt door het geblaf van de honden. Maar voordat het zover is, wordt er nog heel wat werk verricht. De mushers plaatsen hun slede op de aan hen toegewezen plaats op de startlijn, ze brengen daarna de honden vanuit de stake out naar de slede en spannen de honden in. En dat alles gaat onder een onophoudelijk oorverdovend geblaf en gehuil!!

Het inspannen van de honden aan de massastart: georganiseerde chaos.

De trail in Sesto, de Dolomieten, bevat in het eerste deel veel bomen en smalle paadjes. Heel anders dan de wijdse uitzichten in Lü.

De honden voelen de race-spanning nu extra,omdat zij allemaal tegelijk gaan starten en ze laten zien (en horen) dat ze er zin in hebben! Wanneer alle honden ingespannen zijn en de mushers op hun slede klaar staan voor de start, gaat de race-marshal op een afstand van zo’n 100 meter staan met de starters-vlag in zijn handen. De vlag omhoog wil zeggen: nog een halve minuut, de vlag draait een kwartslag omlaag: nog 15 seconden. De vlag gaat dan plots volledig omlaag en daar gaan ze!! Alle teams tegelijkertijd, naast elkaar. Een prachtig gezicht! Het is een hele ervaring om het verschil te zien tussen de honden vlak voor de start: totaal opgewonden, blaffend en huilend en aan hun harnas trekkend in een poging om de slede in beweging te krijgen.

Maar eenmaal boven aangekomen kunnen de mushers genieten van dit uitzicht op de Nemesalp.

En dan: de finish

En dan, direct na het startsein: stilte. De honden hebben het commando gekregen dat ze mogen rennen en houden op met blaffen. Dit is immers wat ze willen! Ze gaan met zijn allen op weg voor de laatste etappe van de race, 43 kilometer. Eerst een lang stuk rechtdoor over de wei, maar daarna moeten de teams in elkaar schuiven en een bocht naar rechts nemen, vlak voor het dorp langs. Vandaar gaan ze over een steeds smaller wordend pad de bergen in en zullen de in groten getale toegestroomde toeschouwers de teams pas weer zien als ze terugkeren naar de finish.

Elk team dat over de finish komt ontvangt een hartelijk applaus van de Alpentrail-staff, de mede-mushers en de toeschouwers. De Alpentrail volledig uitlopen met je honden is immers een prestatie van formaat! Ook dit jaar hebben de mushers met hun teams weer erg goed gepresteerd. Maar de echte helden zijn en blijven de honden!!! Het is geweldig om met deze atleten te mogen werken en hun drang naar snelheid en prestatie te ervaren, evenals hun teamgeest. 

Tot volgend jaar!

De winnaars van 2011:
8-honden klasse; 1 Marte Heilemann (midden) (Noorwegen) 2 Tom Andres (links) (Duitsland) 3 Helmut Peer (rechts) (Oostenrijk) Deze drie mushers hebben al meerdere jaren achtereen meegedaan aan de Alpentrail. Zij leveren jaarlijks een sportieve strijd om de eerste plaats! Helaas heeft een andere geduchte concurrent, Heini Winter, meervoudig winnaar van de Alpentrail, tijdens de race moeten opgeven vanwege gezondheidsproblemen.	6-honden klasse: 1. Björn Lyng Pederson (midden) (Noorwegen) 2. Sylvia Ulrich (links) (Duitsland) 3. Thorsten Ballas (rechts) (Duitsland) Sylvia en Thorsten zijn veteranen van de Alpentrail. Winnaar Björn deed dit jaar voor de eerste keer mee en met veel succes!	Ski-jöring: 1 Pavel Janovsky (midden ) (Tsjechië) 2 Ernst Wüchterl (links) (Duitsland) 3 Pavel Sarkovsky (rechts) (Tsjechië) Pavel Janovsky heeft vorig jaar ook meegedaan aan de Alpentrail, met Hubert, zijn wolfshond. Nu deed hij mee met twee hounds en won! Ernst en Pavel Sarkovsky zijn “rookies“, dwz zij deden voor de eerste keer mee aan de Alpentrail

Terug naar boven

BIOMIMICRY

Wist u dat 2010 het jaar van biodiversiteit is?

Biomimicry staat voor innovatie geïnspireerd door de natuur. Wat kunnen we leren van de natuur? De natuur heeft immers veel ingenieuze oplossingen bedacht voor allerlei situaties. Het gaat bij biomimicry dus om het bestuderen van de natuur om problemen in onder andere design, de zakenwereld en de wereld om ons heen op te lossen.
Biodiversiteit staat voor de enorme verscheidenheid van de natuur op aarde. We staan er niet vaak bij stil, maar zonder biodiversiteit is er geen leven. Biodiversiteit in de bodem zorgt ervoor dat we ons voedsel kunnen verbouwen, het zorgt voor schone lucht en zuurstof, het levert ons medicijnen en grondstoffen voor kleding en gebouwen, etc. Iedereen benut de enorme potentie van biodiversiteit. De waarde ervan moeten we dus blijven ontdekken. Want als we weten wat iets waard is, dan komen we ook in actie om het te behouden! Behoud van deze biodiversiteit is dus geen luxe maar een voorwaarde voor ons bestaan!

Wist u dat Heike-Dierrijk Klinieken  in samenwerking met natuurwerkplaats Meerhoven en ICSE een tentoonstelling van Biomimicry/Biodiversiteit heeft opgezet in het ICSE te Eindhoven?

De tentoonstelling is geopend tijdens de Dutch Design Week op 23 oktober en loopt een half jaar. U kunt er diverse onderwerpen bewonderen waarbij in de huidige technologie de kennis en ervaring vanuit de natuur is toegepast. Denk bijvoorbeeld aan een hoge snelheidstrein met de neus van een ijsvogel, een deurklink gebaseerd op haaienhuid en een rugzak zoals een gordeldier. Maar ook: Hoe werkt een teek? En welke plant heeft het klittenband “uitgevonden”? Geïnteresseerd? U vindt de tentoonstelling in het ICSE in de Lichttoren 24 te Eindhoven.

Wist u dat het ICSE een programma start voor iedereen die geïnteresseerd is in de waarde van biodiversiteit?
Onder het motto “meer waarde door meer biodiversiteit” worden diverse activiteiten opgestart voor bedrijven, ontwerpers, wijkbewoners, studenten en scholieren. Iedereen is van harte welkom op dinsdag 30 november.

Voor meer informatie, klik hier.

Nederlands