Patiënt van de maand

Mei 2012

Er is geschoten op Belly!

Dit is Belly, een lief poesje van 3 jaar oud. Belly komt graag buiten in de tuin en in het bos en vermaakt zich daar heerlijk. Op een ochtend was Belly niet lekker, haar baasje merkte het meteen, want Belly wilde niet eten.

Belly wordt geprepareerd voor de operatie.

De kogel is te zien onder de huid op de schouder.

Terwijl ze normaal een erg goede eetlust heeft. Ze was ook wat stilletjes, duidelijk voelde ze zich niet lekker. Daarnaast zag men dat het katje een dik oog had. De bezorgde eigenaresse kwam met Belly naar de kliniek.
Bij inspectie bleek dat Belly in lichte shock verkeerde en zag de dierenarts dat het derde ooglid aan de rechterkant over het oog geschoven was en dat de oogbol wat naar achteren verplaatst was. Dit noemt men het Horner syndroom.  Bij verdere inspectie bleek dat  er een klein gaatje in de hals aanwezig was. Daarbij denken we direct aan trauma door bijvoorbeeld een kogeltje. Daarom hebben we Belly een röntgenfoto genomen, en ja hoor: er was een kogel te zien, die door de hals tot aan de schouder was gemigreerd.

De kogel is gelokaliseerd en er  wordt een sneetje in de huid gemaakt.	De kogel wordt vrijgeprepareerd en verwijderd.

Dit verklaart ook het Horner syndroom. Dit treedt namelijk, onder andere, op als de sympathicus-zenuw beschadigd is geraakt. Het kogeltje hebben we kunnen lokaliseren en vervolgens operatief verwijderd.

De wonden zijn gespoeld met antibiotica en Belly heeft een antibiotica prik en een anti-shock behandeling gekregen. Bloedonderzoeken bleken normaal nadat Belly van de shock hersteld was. Ter observatie is ze opgenomen geweest in de kliniek. Het katje heeft zich vlot hersteld en is inmiddels weer thuis.
  
  
 

Het blaadje in zijn geheel.

Bloesem, wat heb je in je oog?

Bloesem is een poes  van 2 jaar oud die op de kliniek werd binnengebracht in verband met een oogprobleem. Er zit sinds een aantal dagen een ovale structuur op het oog “geplakt’ die er maar niet af gaat. De eigenaresse heeft al gekeken en geprobeerd het eraf te masseren, maar zonder resultaat. Op de kliniek hebben we geprobeerd om het voorwerp los te spoelen met spoelvloeistof. Het voorwerp bleek helaas zó stevig aan het hoornvlies vastgeplakt te zitten, dat dit niet mogelijk bleek. Daarom hebben we besloten om het katje te sederen (een roesje geven), het oog te inspecteren en het voorwerp operatief te verwijderen. De OK word voorbereid en Bloesem wordt op de operatietafel gepositioneerd. Door middel van de helle operatielamp en de speciale ooginstrumenten kunnen we het oog nauwkeurig onderzoeken en heel precies handelen om een dergelijk voorwerp operatief te verwijderen.

Het blaadje wordt van het oog verwijderd.	De fluoresceïne trekt in het letsel dat achterblijft na verwijderen van het blaadje. Het is te zien als een ovale groene lijn, héél fijntjes zichtbaar.

Bij uitgebreide inspectie van het oog bleek het te gaan om een insectenvleugeltje of een bloemblaadje. Het voorwerp zat redelijk stevig vast op het hoornvlies, maar kon toch  voorzichtig van het oog verwijderd worden. Vervolgens test de chirurg met fluoresceïne of het oog, het hoornvlies (cornea) door de aanwezigheid van het voorwerp beschadigd is geraakt. Het heeft er immers een aantal dagen gezeten. Een fluoresceïnetest brengt een kleine hoeveelheid groene kleurstof (fluoresceïne) op het oog aan, waarna het oog gespoeld wordt. De fluoresceïne trekt in de beschadigde delen van het hoornvlies, indien die aanwezig zijn. Bij Bloesem is te zien dat de fluoresceïne de omlijning van het voorwerp opkleurt. De aanwezigheid van het voorwerp heeft het hoornvlies dus toch lichtjes beschadigd. Hiervoor krijgt Bloesem een oogzalf mee. Deze beschermt het oog tegen infectie en laat het letsel herstellen.
Nadat het voorwerp verwijderd is, wordt het bekeken onder de microscoop. Het bleek te gaan om een bloemblaadje. De structuur is te dicht, te dens, te zwaar voor een insectenvleugel en de licht symmetrische tekening erin is karakteristiek voor plantaardig materiaal. Bloesem doet haar naam dus eer aan, met een bloesemblaadje in haar oog!
Bloesem is inmiddels goed hersteld, ze kan weer heerlijk buiten spelen!
 

April 2012

Skunk, het stinkdier, wordt gecastreerd. 

Dit is Skunk, een lief stinkdier van 1 jaar oud. Skunk kwam op de kliniek op gecastreerd te worden. Omdat een stinkdier een patiënt is die we niet dagelijks zien, is Skunk onze patiënt van de maand April.
Het gestreepte stinkdier komt voor in Noord-Amerika en deze diertjes kunnen zich aanpassen aan diverse leefomstandigheden: woestijnen, bossen, woonwijken etc…  De zwart-witte vacht van het stinkdier dient als waarschuwing voor vijanden. De meeste dieren laten daarom het stinkdier netjes met rust. Maar als het stinkdier zich toch bedreigd voelt, zet hij zijn staart overeind met de haren wijd uiteen gespreid. Hij stampt dan met zijn poten op de grond en maakt bijtende bewegingen met de kaken (klappertanden). “Verstandige” roofdieren laten een stinkdier normaal gezien dan wel met rust, maar mocht dat niet zo zijn, dan draait het stinkdier zijn achterste richting de “vijand”  en spuit de inhoud van zijn anaalklieren in die richting. Een zeer onaangename verrassing, want de geur hiervan is zéér penetrant en onaangenaam! Een stinkdier kan enkele meters ver spuiten met zijn anaalklieren. Misschien heeft u wel eens de anaalklieren van een hond of kat geroken, die van een stinkdier verspreiden een geur die wel 10x zo sterk is! Het enige dier dat echt een vijand is van het stinkdier is de Oehoe-uil. Deze uil kan slecht ruiken en trekt zich dus maar weinig van de nare geur aan.
Een stinkdier is vooral in de schemer en ’s nachts actief en eet van alles, het is een alleseter: hij eet knaagdieren, insecten, hagedissen, eieren van op de grond broedende vogels, amfibieën, groente, vruchten en bessen.
De paartijd van het stinkdier duurt van februari tot april. De draagtijd bedraagt 62 tot 66 dagen en er zijn zo’n 3 tot 9 jongen per worp. Bij de geboorte zijn de jongen blind en dunbehaard. De karakteristieke gestreepte tekening is al wel duidelijk te herkennen. Na zes tot zeven weken zijn de jongen gespeend, en gaan de jongen samen met de moeder op jacht. Stinkdieren worden 3 tot 6 jaar oud in het wild en 6 tot 10 jaar in gevangenschap.

De operatie

Skunk op de operatietafel, krijgt zuurstof en gasnarcose toegediend.	De zaadstreng en de bloedvaten worden afgebonden nadat de testikel naar buiten is gebracht.	De wond postoperatief.

Skunk wordt verdoofd met speciale anesthetica en het operatieveld wordt geschoren, gewassen en gedesinfecteerd. De operatie kan beginnen. Beide zaadballen worden afgeklemd en de bloedvaten en de zaadstreng worden afgebonden. Het balzakje wordt inwendig gehecht en vervolgens worden de onderhuid en de huid gehecht. Uit voorzorg krijgt Skunk een kap om, zodat hij niet aan de wondjes gaat bijten. De genezing gaat erg voorspoedig en Skunk is al snel weer de oude!

Maart 2012

Glajar, de Noorse Lundehund                                                  
Dit is Gjalar, een Noorse Lundehund, een ras dat maar bij weinig mensen bekend is. Van dit bijzondere ras zijn er maar 70 honden in heel Nederland. Gjalar is 12 weken oud en kwam op de kliniek voor zijn laatste puppy enting. Deze maand besteden wij graag aandacht aan dit zeer speciale hondenras, één van de zeldzaamste rassen ter wereld! Niet alleen komt dit ras maar weinig voor, dit ras heeft bovendien een aantal erg bijzondere en interessante kenmerken!
De Noorse Lundehund, ontleent zijn naam aan de papegaaiduiker, Lundefugl in het Noors. Dit ras werd gebruikt voor de jacht op deze vogel. Op Fugleoya (het Eiland van de Vogel) in Gildeskal in 1880 had een goede Lundehund evenveel waarde als een koe! Het werd als goed beschouwd als een hond 30 vogels in een nacht ving, zodat een jager 2 tot 3 Lundehunds moest houden om een goede vangst, 80 tot 90 vogels, te hebben. Maar er waren honden die wel 80 vogels in één jacht konden vangen. Eén hond ving zelfs 130 vogels! En dat op zeer onherbergzaam terrein! De kust bestond immers uit steile rotswanden en klippen.

De bijzondere anatomische kenmerken van de Lundehund:

Minstens 6 tenen aan elke voet
De voet van de Lundehund heeft vijf volledig ontwikkelde tenen en één teen met twee botjes die lijkt op de duim van de mens van de mens. Als een Lundehund niet in een tunnel kan kruipen omdat er weinig ruimte is, kan hij op zijn zij gaan liggen en zich verder naar binnen drukken. In deze positie maakt hij gebruik van zijn extra tenen. Deze teen houdt contact met de grond. De Lundehund heeft aan elke voorpoot acht voetzooltjes en aan elke achterpoot zeven. De grootte van de voetzooltjes verschilt nogal van die van andere hondenrassen. De extra tenen gaven de hond een goede grip als hij moest balanceren op steile klippen of glibberige rotsen, en ze waren handig als de hond door moeilijke smalle gangen moest kruipen. De hond gebruikte deze extra teen voor steun en om zichzelf af te remmen op glibberig en oneffen terrein. Hierdoor kon hij op plaatsen komen die niet geschikt waren voor de mens.

Kan zijn oren sluiten zodat de gehoorgang afgesloten wordt voor vuil en vocht
De oren worden normaal rechtop gedragen. Wanneer de oren gesloten worden, beweegt de hond ze voorwaarts of achterwaarts en laat een klein stukje open aan het buitenste deel van het oor. Het sluiten van het oor helpt om de gehoorgang te  beschermen tegen vuil en water. Tevens zou dit kenmerk het de hond mogelijk kunnen maken om in smalle passages (tunnels/holen) geluid op te vangen met het oor terwijl het toch grotendeels tegen de kop moet worden gelegd om in de nauwe doorgang te kunnen bewegen.

Kan zijn nek volledig naar achteren buigen, zó ver dat het hoofd de rug raakt!
Hiervoor heeft hij speciale nekgewrichten. De mobiliteit van de nek van de Lundehund was zeer nuttig als hij zich moest omkeren om bijvoorbeeld uit de nauwe gang van een vogelnest te komen.

Heeft extreem flexibele schoudergewrichten.
De beide poten kunnen volledig zijwaarts gestrekt worden. Deze kenmerkende schouders stelden de hond in staat om zijn voorpoten te spreiden als hij de grip op een glibberige rots verloor, maar ook om te kunnen draaien in bekrompen ruimtes.
De Lundehund is dus een buitengewoon soepele en mobiele hond. Dit was ook nodig, aangezien de papegaaiduiker, waarop de hond jaagde, in een gebied van steile rotsen en klippen leefde. De hond moest zich hierin kunnen voortbewegen op een behendige en snelle manier, om goed te kunnen functioneren als jachthond.

Het karakter
Lundehund een bijzonder loyale, oplettende, intelligente, aardige en hartelijke kleine hond. Hij wordt omschreven als  levendig, betoverend en speels en altijd in topvorm als metgezel voor een flinke wandeling. Enigszins koppig af en toe, maar in het algemeen zeer gehoorzaam en toegewijd aan zijn baasje.

Met dank aan:
René en Joke Tibben
Kennel Lundeklippe
www.lundeklippe.nl

Februari 2012

Lara, de rottweiler met een mergpijpje om de kaak.

Het zal u niet ontgaan zijn: deze Rottweiler heeft een probleem.
Van haar baasje heeft Lara een mergpijpje gekregen en daar is ze enthousiast mee aan de slag gegaan. Zó enthousiast, dat ze niet merkt dat het merg in het bot bijna op is.
Honden gaan het merg uit een mergpijpje proberen te peuzelen met hun tanden en tong. Daarbij duwen ze vaak met hun hele onderkaak op het mergpijpje, om kracht te kunnen zetten. Het merg zit immers goed vast en diep binnenin.
Op het moment dat het merg bijna op is, en het mergpijpje dus eigenlijk een holle buis is geworden, drukt de hond vaak nog nét even extra hard aan om het laatste beetje merg te kunnen pakken en dan gebeurt het: het mergpijpje schiet om de onderkaak.
De hond zal direct gaan proberen om het mergpijpje te verwijderen met zijn voorpoten, maar vanwege de hoektanden lukt de hond dit meestal niet zelf. De hoektanden blokkeren het afglijden van het mergpijpje.
Lara’s baasje kreeg het mergpijpje maar niet van Lara’s onderkaak af en belde de kliniek. Ze mocht direct komen. Om te voorkomen dat Lara zichzelf bezeert door steeds met haar voorpoten over de bek te wrijven, en ook omdat ze in paniek raakte, hebben we Lara een roesje gegeven om zo op een rustige manier en zonder verwondingen aan de bek het mergpijpje te kunnen verwijderen.
De letsels in de bek vielen mee, enkel een kleine schaafplek achter de hoektanden. Lara heeft geen last meer gehad van haar mergpijp-avontuur. Maar haar baasje geeft haar in het vervolg andere snacks!

Januari 2012

Een baarmoederontsteking (pyometra) bij Cavia Babbel

Dit is Babbel, een vrouwelijke cavia van 1,5 jaar oud. Zij heeft al een hele tijd last van bloed bij de urine. Antibiotica verhelpt de klachten maar tijdelijk. Omdat de klachten van Babbel zo lang aanhouden, wordt er besloten om een röntgenfoto te maken. Daarop is te zien dat er zich verkalkingen in het geslachtsstelsel bevinden. Er wordt uitgebreid contrastonderzoek verricht om de blaas en het geslachtsstelsel te kunnen onderzoeken. Uit dit onderzoek blijkt dat Babbel een sterk vergrote baarmoeder heeft. Deze baarmoeder is niet alleen in zijn geheel vergroot, maar ook abnormaal van vorm. Het gaat waarschijnlijk om een pyometra (=baarmoederontsteking), mogelijk gecombineerd met een vergroeiing en een groeisel/tumor. Het bloed kwam dus niet uit de blaas, maar uit de baarmoeder. Deze aandoening zien we regelmatig bij honden, maar zelden bij cavia’s. Babbel is dus een bijzondere cavia, maar verkeert wel in een levensbedreigende situatie! Want een baarmoederontsteking is levensbedreigend, is een spoedgeval, zowel bij de hond als bij de cavia. Het is zaak om Babbel zo snel mogelijk te opereren en de aangetaste baarmoeder te verwijderen.

Babbel wordt nog dezelfde dag onder narcose gebracht. De buik wordt geschoren, gewassen en gedesinfecteerd, terwijl de operatiekamer in gereedheid wordt gebracht.

De rechter baarmoederhoorn en het baarmoederlichaam  is daarbij zeer sterk vergroot.	In het baarmoederlichaam bevindt zich een grote massa, gelijkend op een bloedstolsel, maar tevens is het mogelijk dat dit een tumor is.

Babbel wordt via een mondkapje aangesloten op de zuurstof en het narcosegas, waarna de buik geopend wordt. De volledige buik wordt geïnspecteerd en de zieke baarmoeder wordt  naar buiten gebracht. Het gaat hier inderdaad om een pyometra, welke wordt gecompliceerd door een vergroeiing van de baarmoeder. De baarmoeder-hoorn is ineen geschoven, richting de eierstok, zie foto's.

De eierstokken, de baarmoeder en hun aan- en afvoerende bloedvaten worden voorzichtig afgebonden, waarna het hele vrouwelijke geslachtsstelsel verwidjerd wordt. Dit moet voorzichtig gebeuren om deze organen niet te beschadigen. Bij beschadiging kan er namelijk pus vrijkomen en in de buik voor hevige ontstekingen gaan zorgen (buikvliesontsteking/peritonitis). Omdat het weefsel van het baarmoederlichaam er eveneens niet goed uitziet, is er ook de kans dat er bij beschadiging tumorcellen de buik in komen, hetgeen uitzaaiing ervan kan veroorzaken.

Het hele geslachtsstelsel: links het baarmoederlichaam (de dikke, donkere bol), rechts de twee baarmoederhoornen, waarvan de rechter ineen geschoven is.	De massa in het baarmoederlichaam	De buik van Babbel na de operatie

De operatie moet dus, zoals elke operatie, zeer nauwkeurig gebeuren. Nadat de eierstokken en de baarmoeder succesvol verwijderd zijn, wordt nogmaals de gehele buik geïnspecteerd op abnormaliteiten. De buik blijkt verder prima in orde. Vervolgens wordt de buikwand, de onderhuid en de huid gehecht en mag Babbel rustig uitslapen in de intensive care.
Babbel herstelt vlot van de operatie, dezelfde dag nog wil ze alweer eten en sindsdien is er geen bloed meer gezien. De hechtingen zijn inmiddels verwijderd en Babbel maakt het goed.

Terug naar boven

December 2011

Milo, de Jack Russel met een handdoek in zijn maag.

Dit is Milo, een vrolijke en pittige Jack Russel van  2 jaar oud. Milo werd door zijn baasje naar de kliniek gebracht omdat hij last had van braken en diarree. Het probleem speelde al een week, soms moest hij wel 20 x op een dag overgeven!  Milo werd steeds zieker en was niet meer de vrolijke hond zoals we hem kennen.. Zijn baasje maakte zich ongerust en vertelde aan de dierenarts  dat Milo aan de handdoek in zijn bench beet, en daar mogelijk stukjes van had binnen gekregen. Dat was reden om Milo op te nemen voor barium contrast onderzoek.
Dit is een onderzoek waarbij de hond een contrastmiddel (barium) mag opdrinken, waarna er elk uur een röntgenfoto gemaakt wordt. Op deze manier kunnen we het verloop van de barium volgen door het spijsverteringskanaal en kan de dierenarts zien of de darmwand mooi intact is, of er liggingsveranderingen zijn of dat er bijvoorbeeld vreemde voorwerpen in de darm aanwezig zijn. Bij Milo was er op de röntgenfoto’s duidelijk te zien dat de darmen flink geïrriteerd waren. Daarnaast bleek er een uitpuiling te zitten bij de uitgang van de maag. De barium stroomde daar wel mooi doorheen, maar de darm was er dikker dan normaal.
Om na te gaan of er een vreemd voorwerp in de maag zat, hebben we Milo onder narcose gebracht en met een endoscoop in de slokdarm en de maag  gekeken. De slokdarmwand en de maagwand bleken allebei helemaal rood en geïrriteerd, van al het zure braaksel dat gepasseerd was. In de maag, bij de uitgang, troffen we een stuk van de handdoek aan. Deze bleek deels al in de dunne darm opgeschoven te zijn en was dus niet met een grijpertje aan de endoscoop te verwijderen. Bij kleine, losliggende voorwerpen is het soms op deze manier  mogelijk om zonder operatie het voorwerp te verwijderen. Helaas bleek dat bij Milo niet het geval. Milo zou geopereerd moeten worden om de handdoek te verwijderen. Allereerst werd er een intraveneus infuus aangelegd, om Milo voldoende vocht toe te kunnen dienen. Vanwege het vreemde voorwerp in zijn maag kon hij namelijk geen water binnen houden, hij moest steeds overgeven. Door middel van het infuus kunnen we Milo voldoende vocht toedienen en raakt hij niet uitgedroogd. Dit is ook belangrijk voor na de operatie, want dan mag Milo niet meteen eten en drinken. De wond in de maag moet eerst wat genezen zijn voordat er water of voedsel binnen mag .

De maag wordt geopend	De dunne darm opgekruld rondom de handdoek-sliert

Milo’s buik werd geschoren, gewassen en gedesinfecteerd en nadat alle instrumenten en doeken steriel klaargelegd waren, begon de operatie. Direct nadat de chirurg de buik geopend had, bleek al dat het probleem een stuk groter was dan in eerste instantie werd gedacht. De handdoek zat zoals verwacht in de maag, maar bleek een heel eind in de dunne darm ook al aanwezig! De dunne darm was als het ware als een elastiek in een broek rondom de handdoek-sliert opgekruld (zie foto).

Boven:de handdoek wordt al een klein stukje naar buiten gebracht. Midden: en er volgt meer .... Onder: en meer!

Dit is een gevaarlijke  situatie, omdat de darm hierdoor te maken kan krijgen met onvoldoende bloedvoorziening  en kan gaan afsterven. In veel gevallen als deze, want we zien helaas veel van dergelijke pechvogels zoals Milo, moet op meerdere plaatsen de darm open gemaakt worden om de hele handdoek te verwijderen. Dat is een hele klus, en ook een heel genezingsproces voor de hond achteraf. Gelukkig bleek het bij Milo mogelijk om de handdoek via één incisie in de maag te verwijderen. Door héél voorzichtig de darm te masseren en de handdoek los te masseren en op te schuiven, en zachtjes aan de handdoek te trekken, gaf deze uiteindelijk mee en kon verwijderd worden. De maagwand werd gehecht en het volledige spijsverteringskanaal werd nagekeken op nog andere vreemde voorwerpen. Die bleken niet aanwezig. De buik werd gespoeld met antibiotica en de buikwand, de onderhuid en de huid dichtgehecht. Om dit op te schrijven en te lezen duurt maar even, maar de gehele operatie nam flink wat tijd in beslag! Allereerst moet het vreemde voorwerp zeer voorzichtig verwijderd worden, en dan moet de maag zeer secuur gehecht. Vervolgens wordt de hele buik grondig geïnspecteerd op afwijkingen en daarna moet de buik nog netjes dichtgehecht worden.
Milo wordt vlot wakker uit de narcose en is nog  12 dagen op de kliniek gebleven om te herstellen. Eerst kreeg hij vloeibaar voedsel, daarna blikvoer en daarna brokken.  Milo herstelde vlot, hij had goede eetlust en was de dag na de operatie al weer fanatiek. Toch moest hij rust houden. Nadat hij brokken goed kon verteren mocht hij naar huis. Hopelijk heeft hij zijn lesje geleerd en eet hij geen vreemde voorwerpen meer op! Zijn baasjes leggen geen handdoeken meer in de bench!

Milo na de operatie, met infuus, kruiken en onder de warmtelamp	Het eindresultaat

Terug naar boven

Teenamputatie bij Roy, de flatcoated  retriever

Dit is Roy, een vrolijke flatcoated retriever van 7,5 jaar oud. Roy is door zijn dierenarts doorgestuurd naar onze kliniek om een teenamputatie  te ondergaan. Er bevindt zich namelijk sinds enige tijd een massa aan de buitenste teen van de linker achterpoot. Deze massa is flink in grootte toegenomen en wordt nu pijnlijk. De hond heeft er duidelijk last van. Bij onderzoek blijkt dat het  hier om een tumor aan de teen gaat. Omdat de tumor de hele teen omgeeft, is het niet mogelijk alleen de tumor te verwijderen. De teen zit er als het ware in, dus de hele teen zal verwijderd moeten worden: een teenamputatie dus.
Om zeker te zijn dat Roy goed gezond is, wordt er eerst bloed afgenomen en  een röntgenfoto van de borstkas gemaakt. Daarmee kunnen we uitsluiten dat er al uitzaaiingen van de tumor in de longen aanwezig zijn. Zowel het bloed als de röntgenfoto laten geen afwijkingen zien. Er wordt ook een röntgenfoto van de teen gemaakt, om te bekijken of het bot is aangetast. Dat bleek het geval te zijn: het hele teenkootje is opgelost door de tumor! Dat is een teken dat het om een agressieve vorm gaat. Het is dus zaak om Roy zo spoedig mogelijk te opereren! De operatie wordt ingepland binnen twee dagen.

Roy wordt onder narcose gebracht en de voet wordt volledig geschoren om steriel te kunnen werken. De niet aangetaste tenen worden verbonden en de voet wordt gewassen en gedesinfecteerd. De operatie kan dan beginnen.

Op de tekening is te zien hoe de chirurg gaat snijden bij een teenamputatie. De teen wordt hoog, in het middenvoetsbeen, geamputeerd. Dit wordt gedaan  om te voorkomen dat de tumor toch nog het gewricht oversteekt en zo aangrenzende botten kan gaan infecteren. De kans op uitzaaiingen wordt hiermee dus drastisch kleiner. Tevens voorkomt dit postoperatieve pijn tijdens het lopen.

het hechten kan beginnen	de wond is bijna dicht

de tumor is verwijderd, het hechten kan beginnen
Er wordt ruim rondom te tumor gesneden en het middenvoetsbeentje wordt vrijgeprepareerd. Vervolgens wordt het met een tang doorgeknipt. Bloedvaten worden afgebonden en de wond wordt vervolgens zorgvuldig gehecht. Na de operatie wordt de voet in verband gezet, om infectie tegen te gaan en steun te bieden. Tevens voorkomt het dat Roy aan de wond gaat likken.
Roy wordt vlot wakker uit de narcose en is zo verstandig om niet aan zijn verband te gaan bijten.


Kort na de operatie loopt hij al prima rond. De tumor gaf hem veel meer pijn en ongemak dan  dat de operatie deed. Dezelfde dag nog gaat hij naar huis. De postoperatieve wondgenezing verloopt voorspoedig, Roy maakt het prima op 3 tenen!

Foto geheel links: na de operatie
Foto links: de poot in het verband

Terug naar boven

November 2011

Darmresectie bij Al Capone,         

Dit is Al Capone, een bull mastiff van 6 jaar oud. Zijn baasje komt met hem naar de kliniek omdat Al Capone al een paar dagen ziek is: hij is afgevallen, wil niet eten, is sloom en braakte. Bij navragen naar Al Capone’s dieet blijkt dat hij een paar dagen terug een groot bot gekregen heeft.  Dat heeft hij vakkundig helemaal in stukjes gebeten en opgegeten. Ons vermoeden is dat deze botstukken de oorzaak zijn van Al Capone’s klachten. Het advies is om röntgenfoto’s te maken en Al Capone verder te onderzoeken.
Op de röntgenfoto is te zien dat de stukjes bot zich verzameld hebben in de dikke darm. De botstukken worden door de steeds aanwezige peristaltiek van de darm tegen elkaar gedrukt, waardoor het één stevig en hard geheel is geworden. De darm wordt volledig door de botstukken opgevuld raakt verstopt. Er kan niets meer passeren, de hond krijgt buikpijn en gaat braken. Elke verstopping van de darm is een gevaarlijke, levensbedreigende  situatie!

Om Al Capone van zijn klachten af te helpen, is het advies om de buik open te maken, zodat de chirurg kan onderzoeken of de botstukken eventueel naar achteren los gemasseerd zouden kunnen worden. Op deze manier hoeft de darm zelf niet open gemaakt te worden. Wanneer door masseren niet lukt, zal de darm open gemaakt moeten worden om de stukken bot te kunnen verwijderen om de verstopping op te heffen. In het uiterste geval zal het hele stuk darm verwijderd worden.

Al Capone wordt onder narcose gebracht en geprepareerd voor de operatie. De buik wordt geschoren en gedesinfecteerd en vervolgens door de chirurg geopend. Nadat de buik geopend is, wordt de volledige buikholte geïnspecteerd. De dikke darm van Al Capone blijkt door de verstopping dusdanig aangetast te zijn, dat de darmwand is gaan afsterven. Op de middelste foto hierboven is te zien dat de darm sterk uitgerekt is door de omvang en het gewicht van  de botstukken.  De volledige darm is opgeblazen en verdikt omdat door de peristaltiek een steeds grotere hoeveelheid  darminhoud tot tegen de verstopping aangedrukt wordt. 
Gezien de aantasting van de darmwand is de enige optie om het aangetaste stuk darm in zijn geheel te verwijderen. Een gecompliceerde operatie, want het gaat om zo’n 40 centimeter darm, zie foto linksonder.

Het aangetaste deel wordt verwijderd en de overgebleven uiteinden worden aan elkaar gehecht. Een uiterst secure aangelegenheid, want deze hechtingen moeten de volledige darm afdichten en zij mogen absoluut niet gaan lekken. Dan zouden er darmsappen vrij in de buikholte komen en voor een heftige buikinfectie kunnen gaan zorgen, hetgeen fataal kan zijn. Het verwijderde stuk darm ziet u op de middelste foto hierboven.
Nadat de twee darmuiteinden aan elkaar gehecht zijn, wordt de buik gespoeld met antibiotica en het “grote net” over de  hechtplaats gelegd. Het grote net is een vlies in de buik dat fungeert als een soort natuurlijke pleister die de “wond”  op de darm bedekt. De buikwand wordt vervolgens dichtgehecht, evenals de onderhuid en de huid. Al Capone mag uitslapen in de recoveryruimte.

Al Capone geneest voorspoedig van de operatie. Een aantal dagen mag hij niets eten of drinken, in verband met de gehechte darm. Hij krijgt daarom infuus. Na een tijdje mag hij beginnen met vloeibaar voedsel, in hele kleine beetjes. Dat vindt hij zo te zien erg lekker! (zie foto's rechtsboven en rechts).

Na een aantal dagen vloeibaar voedsel, stappen we over op blikvoeding, zeer licht verteerbaar en nog altijd kleine beetjes per keer. De darm krijgt zo geleidelijk vaster voedsel te verwerken, zodat de spijsvertering op een juiste manier op gang komt. Wanneer dat goed gaat, dus als de hond goede ontlasting maakt en niet braakt, ten teken dat de spijsvertering weer functioneert, gaan we over op licht verteerbare brokken. Na een paar weken is de darm van Al Capone dusdanig genezen dat hij normale porties brokken kan eten en naar huis mag. Maar: geen botten meer voor jou, Al Capone!

Terug naar boven

Cavia Vlekje is bevallen!

Vlekje is een cavia van ongeveer drie maanden oud die plots een wel erg dikke buik heeft gekregen. De eigenaars hebben Vlekje gekocht samen met een andere cavia, ook een vrouwtje, maar zij zien een duidelijk verschil tussen de beide cavia’s.
Op de kliniek blijkt dat Vlekje drachtig is, waarschijnlijk van 3 jongen. Een cavia draagt haar jongen gemiddeld 68 dagen. Omdat Vlekje gedekt is tijdens haar verblijf in de dierenwinkel is het niet bekend hoe lang zij inmiddels drachtig is. Wel is al voelbaar dat het bekken wat wijder wordt, dus de bevalling zal niet lang meer op zich  laten wachten.
Nu blijkt dat Vlekje de laatste dagen wat sloom is en slecht eet. Omdat dat gevaarlijk kan zijn voor een cavia, en omdat Vlekje op zo’n jonge leeftijd drachtig is, besluiten we in overleg met de eigenaars om Vlekje op de kliniek op te nemen en zo de bevalling te begeleiden. Er kan dan ingegrepen worden indien nodig. Ook al gaan de meeste bevallingen bij cavia’s zonder problemen, soms hebben cavia’s wat hulp nodig in de vorm van een injectie of infuus, of zelfs een keizersnede. Vooral jonge drachtige cavia’s zoals Vlekje hebben kans op complicaties tijdens de bevalling.
We maken van Vlekje een röntgenfoto om te kunnen beoordelen hoeveel jongen er zijn en hoe de jongen in de baarmoeder liggen. Tevens kan op deze foto de breedte van het geboortekanaal beoordeeld worden. Het zijn er drie!

Foto rechts:
Het jong wordt geboren, in de vruchtzak.

Omdat de bevalling van Vlekje leek te stagneren hebben we haar een injectie gegeven om de baarmoeder efficiënter te laten samentrekken. Daarnaast kreeg Vlekje infuus en andere injecties. Na enige tijd kwam de bevalling op gang en de drie jongen zijn zonder verdere complicaties geboren. Vlekje is een goede moede! Ze likt de jongen direct schoon en laat ze drinken. Het zijn allemaal mannetjes. Het is voor de pasgeboren jongen zeer belangrijk om zo snel mogelijk moedermelk te drinken, om antistoffen binnen te krijgen en een goede afweer te ontwikkelen.

Foto links:
Moeder likt het jong schoon en droog

Cavia jongen zijn, in tegenstelling tot konijnen jongen, al helemaal “af” als ze geboren worden. Ze hebben een vacht, tanden, de ogen en oren zijn open, het zijn echte mini-cavia’s. Konijnen worden daarentegen geboren zonder haar, met de ogen en oren nog gesloten. Dit verschil in uitzicht van de jongen is mogelijk doordat cavia’s een langere draagtijd hebben dan konijnen, 68 versus 28 dagen.

Foto rechts:
Het jong net nadat het uit de vruchtzak is

Een pasgeboren cavia is helemaal “af”.
Vlekje en haar jongen mochten dezelfde middag nog naar huis en ze maken het goed!

Terug naar boven

Oktober 2011

Een myxoma bij Naku.                                     

Dit is Naku, een knappe Argentijnse dog van 7 jaar oud.  Naku wordt door haar baasje op de kliniek aangeboden vanwege een dikke teen. De zwelling zat er al een tijdje, maar werd op een gegeven moment snel groter. Bij inspectie van Naku’s teen blijkt het te gaan om een woekering van de huid. Het gaat hier dus om een tumor en het advies is dan ook om de massa operatief te verwijderen. Deze operatie zal gecombineerd worden met plastische chirurgie, omdat de massa dusdanig groot is dat deze ook huid “inneemt” van de aangrenzende  tenen. De massa is zo snel gegroeid dat, als we de massa verwijderen, waarschijnlijk niet genoeg huid over hebben om het ontstane gat te dichten. In sommige gevallen is het daarom zelfs nodig om een volledige teen te amputeren. Bij inspectie denkt de dierenarts dat het mogelijk moet zijn om Naku’s teen te behouden. Hiervoor zullen speciale chirurgische technieken gebruikt worden, zodat we de massa wel ruim genoeg kunnen wegnemen. De chirurg wil namelijk voorkomen dat er cellen van de massa achterblijven, waaruit dan weer een nieuwe massa kan groeien. Voordat de operatie gepland wordt, wordt Naku eerst volledig onderzocht, om te zien of zij gezond genoeg is voor de narcose. Dat blijkt het geval, Naku is in prima conditie.

Tijdens de voorbereiding wordt de ondervoet van Naku geschoren en gewassen.	Daarna wordt de voet gedes-infecteerd. Op de boven-staande foto is de gejodeerde voet van Naku te zien.	Over Naku’s voet wordt de operatiedoek gelegd en de operatie kan beginnen.	Op deze foto is te zien hoe Naku onder de operatiedoek via de tracheotube zuurstof en narcosegas toegedient krijgt terwijl zij op de operatietafel ligt. De operatiedoek is hiervoor iets omhoog geschoven.
Langzaam komt de massa los van zijn omgevende weefsels.	Bloedvaten worden afge-bonden en de massa wordt in zijn geheel verwijderd.	Dan kan het hechten beginnen, een hele klus!	De wond met dusdanig gehecht worden dat Naku’s tenen allemaal goed kunnen blijven functioneren.

De dierenarts-chirurg probeert om de wond netjes en met zo min mogelijk spanning erop te hechten. De wond mag immers niet open gaan als Naku haar voet weer gaat belasten. Het uiteindelijke resultaat is prima, de wond is mooi dicht en de voet wordt in verband gezet. Naku’s narcose wordt uitgeleid en ze mag rustig wakker worden in de uitslaapruimte.
Naku is erg snel hersteld van haar operatie. Ze is heel verstandig van het verband afgebleven en de wond is mooi genezen. De massa is beoordeeld door de patholoog en deze concludeerde dat het gaat om een Myxoma. Dat is een goedaardige holtevormende tumor die vaak voorkomt op de tenen en de knie en een goede prognose heeft.

Terug naar boven

September 2011

Amino, de poes met vlooienanemie

Amino is een kitten van 4 maanden oud dat plots niet meer wil eten of drinken en erg slap is. Haar eigenaars komen ongerust met haar naar de kliniek.
Op de kliniek zien we dat Amino zeer bleek ziet, ze heeft bloedarmoede! Op de foto’s rechts is te zien dat Amino bleek tandvlees en bleke oogslijmvliezen heeft.
   
De oorzaak van die bloedarmoede wordt al snel duidelijk: vlooien!
Er zitten wel honderden vlooien op het kleine kitten. Het arme diertje
wordt als het ware gewoon “leeggezogen” door de vlooien. Zij zuigen met zijn allen zoveel bloed uit het kitten,
dat het niet genoeg bloed meer over heeft. Amino ging in shock!

Op de vacht zijn, naast de vlooien zelf, talrijke zwarte puntjes te zien, dat zijn vlooienpoepjes.
 
Amino heeft op de kliniek direct een spoed-vlooienbehandeling gekregen en diverse injecties en infuus tegen de shock. Een dergelijke situatie is namelijk zeer gevaarlijk, kittens kunnen hieraan overlijden! Zij sterven dan aan de gevolgen van bloedarmoede.
Dit is de reden dat het zo belangrijk is om steeds een goede vlooienpreventie en, indien nodig, vlooienbehandeling te handhaven bij katten.

De eigenaars van Amino hebben nog 2 katten, deze dienen maandelijks behandeld te worden met vlooienmiddel. De omgeving moet regelmatig gereinigd en gestofzuigd worden en behandeld met een omgevingsspray.

Wanneer je namelijk bij één van de katten in huis vlooien ziet, dan kun je er vanuit gaan dat alle katten (en honden) in huis ook vlooien hebben! En voor elke vlo die je ziet op hond of kat, zijn er 90 in huis, als eitje, larve of volwassen vlo. En vlooieneitjes kunnen tot wel een jaar lang in leven blijven dus een vlooienplaag kan erg hardnekkig zijn! Voor meer informatie over vlooien, klik hier.

Op Amino zijn veel eierleggende vlooien aangetroffen, wat wil zeggen dat de eigenaars het komende jaar in ieder geval elke maand een zeer goede vlooienpreventie moeten doen. De eitjes kunnen immers een jaar lang overleven in diverse spleten en kieren in huis. Ook in bankstellen en kleden houden zij zich verborgen.

Amino's baasjes waren net op tijd, ze heeft het gered maar heeft wel nog een tijdje op de kliniek moeten blijven omdat ze moest aansterken en nieuwe rode bloedcellen aanmaken. Uiteindelijk is zij weer naar huis gegaan en maakt t goed.

Alle vlooien zijn verzameld voor onderzoek door het RIVM. Zoals je ziet is het een schaal vol met vlooien en vlooienpoepjes!

Terug naar boven

Augustus 2011

Milou, de bouvier met een oogprobleem

Milou is een bouvier teefje van 10 jaar oud. Op een dag zien haar eigenaars dat haar oog erg rood is geworden en uitpuilt. Milou heeft erge last van haar oog en probeert er steeds in te wrijven.
Op de kliniek blijkt dat de oogboldruk te hoog is en dat het oog hierdoor beschadigd en ontstoken is geraakt. Milou is helaas al blind aan het oog geworden. Ze krijgt pijnstillers, antibiotica en medicijnen om de oogboldruk te verlagen.
De pijnstillers en de antibiotica slaan goed aan, het oog gaat minder uitpuilen en Milou heeft duidelijk minder last van haar oog. De eigenaars merken dat zij veel vrolijker is geworden.
Helaas is het oog door de aandoening dusdanig beschadigd geraakt, dat het toch wat meer dan normaal blijft uitpuilen. Hierdoor is het gevoeliger voor infecties en beschadiging als Milou er in zou gaan wrijven of bijvoorbeeld ergens tegenaan zou lopen. In overleg met de eigenaars hebben we daarom besloten dat het beter is om het oog te amputeren. Dat lijkt vrij drastisch, maar Milou kan er toch al niet meer mee zien en het geeft haar alleen maar pijn en ongemak.

Op deze foto’s is te zien hoe het oog van Milou uitpuilt en aangetast is. Een operatie om het oog te verwijderen is noodzakelijk om verlichting te bieden.		Milou wordt onder narcose gebracht en het operatieveld wordt voorbereid. Rondom het oog worden de haren geschoren en het operatieveld wordt gereinigd en gedesinfecteerd. Milou wordt geintubeerd en aangesloten op de monitor, de zuurstof en de gasnarcose.
Nadat het operatieveld steriel is voorbereid, worden de operatiedoeken ter plaatse gebracht en kan de operatie beginnen. Allereerst worden de oogleden aan elkaar gehecht.	Daarna kan de oogbol in zijn geheel verwijderd worden. Vervolgens begint de chirurg met het vrijprepareren van het oog van de omgevende weefsels. Rondom het oog wordt een incisie gemaakt en voorzichtig wordt de oogbol losgeprepareerd. De oogzenuw, de oogader en de oogslagader worden in de diepte opgespoord en afgebonden met hechtdraad.	Zo ziet het operatieveld eruit na verwijderen van de oogbol. De verschillende klemmen zitten op de plaats van de afgebonden (slag) aders en de oogzenuw. Nu wordt de holte secuur dichtgehecht. Daarna wordt de gemaakte incisie gesloten. Na de operatie ziet het er zó uit:

Milou herstelt zeer snel van de operatie. Eigenlijk té snel, want ze is zó fanatiek dat we samen met haar baasje besluiten om haar een nachtje extra op de kliniek te houden. Hier houdt ze zich namelijk een stuk rustiger dan thuis. De wond geneest voorspoedig en na een tijdje zijn Milou’s haren weer dusdanig aangegroeid dat niemand ziet dat Milou een oog mist!

Terug naar boven

De engelse bulldog-pup met een allergische reactie.

De eigenaars van deze pup schrokken zich een hoedje: de hond kreeg plots een dikke snoet! Oren, ogen en neus, alles gezwollen en pijnlijk! Waarschijnlijk is de pup buiten in de tuin in contact gekomen met een plant of een stekend insect. Dit heeft een allergische reactie veroorzaakt. Wat een pechvogel! De pup heeft bij ons op de kliniek een tegengif-injectie gekregen en na een paar uur was de zwelling weg en voelde de pup zich weer helemaal goed!

Terug naar boven

Juli 2011

Simba, de pechvogel met een driedubbele kaakfractuur.

Foto1

Dit is Simba, een vrolijke kater van 1 jaar oud. Op bovenstaande foto is hij te zien na zijn verblijf op de kliniek, inmiddels weer helemaal gezond. Maar Simba heeft het een en ander meegemaakt: Simba is erg vriendelijk en nieuwsgierig en ging erop uit in de buurt, zoals wel vaker het geval was. Maar deze keer ging het mis en werd Simba aangereden. Zijn baasjes hebben hem flink gewond naar de kliniek gebracht.

Waarschijnlijk werd de arme kater aan de zijkant van de kop geraakt, want het oog was erg gezwollen en bevatte een forse bloeding. Simba had overal pijn en diverse schrammen en bleek ook nog zijn kaak op 3 plaatsen te hebben gebroken. De bovenkaak en onderkaak waren in het midden gebroken, tussen de vooste snijtanden, en het gehemelte bleek gespleten (zie foto).

Omdat er bij een aanrijding altijd een groot risico is op shock en inwendige bloedingen, hebben we Simba eerst gestabiliseerd met infuus, pijnstilling en antishock therapie en hebben we vervolgens röntgenfoto’s gemaakt en verder onderzoek gedaan. Daaruit bleek dat er geen sprake was van inwendig letsel. Een geluk bij een ongeluk. In veel gevallen zien we namelijk dat een aangereden kat de rug gebroken heeft, of dat er vrij vocht (bloed of urine) in de buik zit, hetgeen wijst op een inwendige bloeding (lever/milt/etc.) of een scheur in de blaas. Soms is er ook sprake van een klaplong of een bloeding in de thorax, allemaal vreselijke zaken die we willen uitsluiten bij een traumapatiënt. Inwendig letsel kun je immers aan de buitenkant niet zien, maar het kan wel aanleiding geven tot sterfte als het niet onderkend wordt. Daarom concentreren we ons eerst op de binnenkant van het dier, de vitale functies, en pas daarna gaan we dan eventuele botbreuken, wonden etc. behandelen. Op deze manier wordt het risico op complicaties in het algemeen en ook tijdens de narcose geminimaliseerd.

Pas nadat Simba wat hersteld was van de shock en we zeker waren dat er geen ernstig inwendig letsel aanwezig was, hebben we dus de kaak geopereerd.

De operatie:

Simba wordt onder narcose gebracht en geprepareerd voor operatie (bovenste foto)

Tijdens de operatie werden de gebroken boven- en onderkaak weer vastgezet door middel van externe fixatie/cerclage. Met chirurgisch draad worden dan beide kaakhelften met elkaar verbonden. De draad wordt rondom de hoektanden aangebracht en met speciaal instrumentarium door het kaakbot heen geboord en bevestigd, zodat de draad goed op zijn plaats blijft. Dit vereist grote precisie en een scala aan instrumentarium.

Uitgebreid instrumentarium, er is maar nét genoeg plek om in het kleine bekje van Simba te kunnen werken (tweede foto).
Het is erg belangrijk om tijdens de operatie de beide fracturen dusdanig juist op elkaar te plaatsen, zodat de normale stand van de tanden in de bovenkaak ten opzichte van de onderkaak behouden blijft. Het gebit moet nog goed kunnen “scharen”.

De beide kaakfracturen zijn gehecht en dan blijft het gespleten gehemelte over (derde foto). Een gespleten gehemelte zien we ook regelmatig bij katten die vanuit een balkon naar beneden vallen. De kat raakt dan met de kop de grond, en door absorptie van de krachten van het vallen in de kop, splijt het gehemelte open. Een gespleten gehemelte vormt een risico op verslikken. Er is dan immers een verbinding tussen de voedsel-weg (bek-keel-slokdarm) en de ademhalingsweg (neusgaten, neusgang, keel, luchtpijp). Het is dus erg belangrijk om een gespleten gehemelte zorgvuldig te herstellen, zodat het dier zich niet verslikt tijdens het eten.

Het gespleten gehemelte wordt tot slot gehecht met flexibele hechtdraad (onderste foto rechts).

Simba mocht na de operatie uitslapen in de intensive care, onder de warmtelamp en met infuus. De medicatie bestond uit uitgebreide pijnstilling en antibiotica. Het oog van Simba werd behandeld met zalf en genas heel voorspoedig. Na een kleine week was het al erg mooi ontzwollen en begon de bloeding in het oog grotendeels op te lossen.

Linksboven:Simba’s oog net vóór de operatie.

Linksonder: Simba na een week:

Na 10 dagen mocht Simba weer naar huis. Hij moest vanzelfsprekend nog wel binnen blijven en zijn baasjes hielden hem goed in de gaten. De kater voelde zich vrij snel alweer prima, at en dronk goed, was levendig en leek geen last meer te hebben van de fracturen of het oog. Tijdens de diverse controles bleek alles in prima orde. Simba heeft met dit avontuur absoluut één van zijn negen levens opgebruikt, en moet nu dus voorzichtig aan doen en zijn baasjes niet meer laten schrikken!

Terug naar boven

Juni 2011

Charlie, het mysterie

Charlie is een poes van ongeveer anderhalf jaar oud, die is aan komen lopen bij de huidige eigenaar.
Omdat niet bekend is of Charlie gesteriliseerd  is, wordt de buik geschoren en daar zien we een klein litteken. Om na te gaan of de kat echt gesteriliseerd is, wordt er een röntgenfoto genomen en wat zien we daar: ten eerste: de nietjes van de sterilisatie, op de plaats waar de eierstokken gezeten hebben, én ten tweede: een vreemd rond voorwerp in de maag!!
We vragen aan de eigenaar of Charlie misschien iets opgegeten kan hebben, maar de vorm van het voorwerp kan niet worden thuisgebracht. Mogelijk dat Charlie wel een speeltje kapot gebeten heeft. Het is tevens heel goed mogelijk dat dit voorwerp al langer in de maag zit, dus dat Charlie het heeft binnengekregen voordat zij bij haar huidige baasje kwam.
Duidelijk is in ieder geval dat het voorwerp verwijderd moet worden, want het is te groot om in de darm te geraken en kan ook niet opgebraakt worden. We zullen Charlie dus moeten opereren.
Charlie wordt onder narcose gebracht en de buik gewassen en gedesinfecteerd. De buiksnede wordt gemaakt, waarna de maag opgezocht wordt. De maag wordt gefixeerd door middel van twee ‘teugels’ van hechtdraad, die door de assistent worden vastgehouden. Vervolgens wordt de maag afgespeurd naar het voorwerp.

Het is te zien door de maagwand heen op onderstaande foto.	De maag wordt dan geopend	En het voorwerp wordt verwijderd:

Het resultaat (foto links): Het voorwerp lijkt op een stoelpootbeschermer, maar de eigenaar komt het niet bekend voor. Waarschijnlijk heeft Charlie dit voorwerp dus inderdaad opgegeten voordat zij bij mevrouw kwam aanlopen. De maag wordt gespoeld met antibiotica en in twee lagen gehecht (foto midden), waarna het hele spijsverteringsstelsel wordt geïnspecteerd op de aanwezigheid van meer vreemde voorwerpen. Gelukkig bleken die niet aanwezig! De buikwand, onderhuid en huid zijn gehecht en Charlie mocht naar de recovery. Het gaat inmiddels erg goed met Charlie, ze heeft geen vreemde zaken meer opgegeten! Ze speelt wel erg graag met water!

Terug naar boven

Pyometra: baarmoederontsteking.

Hieronder de röntgenfoto van een collie met een baarmoederontsteking. De hond begon ongeveer 6 weken na de loopsheid te braken, dronk veel, werd sloom en ziek. Bij dergelijke klachten na de loopsheid, denken we aan een baarmoederontsteking en maken we een foto.

Op de foto links zijn in de buik een aantal verdikte lussen te zien. Dat is de baarmoeder, die door de ontsteking helemaal gevuld is met etter. Normaal is zo’n baarmoeder maximaal 1 centimeter dik, maar nu was de baarmoeder wel 4,5 cm dik! Je kunt je voorstellen dat de hond daar ziek van wordt! Na een aantal loopsheden (meestal 8 of meer) loopt een teefje risico om een baarmoederontsteking te ontwikkelen.

Op de tweede foto is de baarmoeder te zien, zoals deze uit de buik kwam tijdens de operatie: helemaal verdikt en gevuld met pus. De enige afdoende therapie om een baarmoederontsteking te verhelpen, is om de hond te steriliseren, dus de baarmoeder én de eierstokken weg te halen. Dit wordt gecombineerd met een langdurige antibioticatherapie en infuus. Helaas worden de symptomen van een baarmoederontsteking in veel gevallen pas laat door de eigenaar opgemerkt en daarom sterven er nog steeds teefjes aan deze aandoening. Dit is dan ook de reden dat we aanraden om teefjes waar niet mee gefokt gaat worden, te steriliseren. We zien namelijk bij vrijwel alle teefjes vroeg of laat een dergelijke baarmoederontsteking optreden. En deze kan levensbedreigend zijn! Door de grote hoeveelheid pus in de baarmoeder, worden er toxines in het lichaam vrijgesteld. Deze verspreiden zich door het hele lichaam en kunnen zorgen voor het uitvallen van organen. 

Het lijkt misschien wat vreemd om een gezonde hond te gaan opereren aan de baarmoeder, maar feit is dat de hond heel wat meer risico loopt als je pas opereert als de baarmoederontsteking al optreedt. Dan zijn we eigenlijk te laat. De hond moet dan in een slechte conditie onder narcose, want de hond is van een baarmoederontsteking doorgaans erg beroerd, hetgeen meer risico betekent. En de hond heeft een grote hoeveelheid toxines in het bloed, die de diverse organen aantasten (lever, nieren, hart).

Deze hond is na de operatie en de bijbehorende antibioticakuur goed opgeknapt!

Terug naar boven

Mei 2011

Chuck, het konijn met olifantstanden

Dit snoezige konijntje is Chuck, een dwergkonijntje van 7 maanden oud. Op het eerste zicht lijkt Chuck prima in orde, maar als je goed kijkt zie je dat zijn ondertanden uitpuilen: Chuck last heeft van olifantstanden, een frequent voorkomend gebitsprobleem bij konijnen.

Normaal konijnengebit                                                               
De tanden van een konijn groeien het hele jaar door en slijten af tijdens het kauwen. Normaliter staan de snijtanden en kiezen van konijnen mooi recht op elkaar. Tanden die mooi op elkaar staan zullen dan ook netjes gelijkmatig en recht afslijten.

Olifantstanden
Bij olifantstanden is er sprake van een afwijkende stand van de snijtanden.
De bovenste snijtanden staan naar binnen gebogen, en de onderste snijtanden steken uit naar buiten. Hierdoor is er geen contact mogelijk van de tandoppervlakken en vindt er dus geen slijtage plaats tijdens het kauwen. De tanden zullen dus door blijven groeien, zonder af te slijten. Soms groeien de onderste snijtanden zó ver door dat ze in de neus gaan prikken. Bij Chuck is dit al bijna het geval, zie foto.                                               

De tanden van Chuck vóór het knippen:

De oorzaak van olifantstanden
Er zijn verschillende oorzaken van olifantstanden. In de meeste gevallen is het een erfelijk probleem. In dat geval zie je dat de olifantstanden zich op jonge leeftijd ontwikkelen. Een andere oorzaak is trauma. Ten gevolge van een val of ander trauma aan de kop kan de stand van de kaken veranderen, waardoor de tanden op elkaar komen te staan en anders gaan afslijten.  De stand van de tanden kan tevens veranderen bij osteoporose van de kaak. Dat is een aandoening waarbij het kaakbot “oplost” en de tanden en kiezen eveneens anders op elkaar komen te staan. Ook verkeerde voeding en ontsteking van de tandwortels kan gebitsproblemen geven.
De symptomen
De belangrijkste klachten van konijnen met gebitsproblemen zijn:

• En de tanden van Chuck ná het knippen:

  Weinig of niet eten
• Speekselen
• Eten met scheve kopstand
• Tijdens het eten de korrels uit de bek laten vallen
• Afvallen
• Minder actief worden, sloom
• Uitdroging, door uiteindelijk ook te stoppen met drinken
• Oogproblemen (tranen, ontsteking, uitvloeiing)
• Spijsverteringsproblemen ten gevolge van weinig/niet eten: minder ontlasting, verandering van ontlasting (zachtere of kleinere hardere keutels)
• Sterfte

Behandeling
De tanden van een konijntje met olifantstanden moeten regelmatig worden geknipt. Omdat de tanden door blijven groeien, is het knippen van de tanden een steeds terugkerend verschijnsel. Het zal levenslang nodig zijn om de tanden te knippen, gemiddeld ongeveer eens in de 8 weken.

OEN, het konijntje met een heel bijzondere tatoeage!

Dit is Oen, een konijntje dat op het konijnenspreekuur kwam voor zijn vaccinaties. Oen bleek een wel heel bijzondere tatoeage te hebben! Oen heet namelijk niet voor niets “Oen”, hij heeft dit in zijn oor getatoeëerd! Zie foto. Vanwege dit grappige feit heeft zijn baasje Linda hem maar zo genoemd. Oentje is onderzocht, alles was in orde, dus hij is gevaccineerd. Tot over een half jaar, Oentje!

Terug naar boven

April 2011

Een bijzonder ras: Blondie de Chinese naakthond

Deze bijzondere verschijning is Blondie, een Chinese Naakthond van 6 maanden oud.

Aan het eind van de 19e eeuw verschenen de eerste Chinese Naakthonden op hondenshows. Rond 1930 werd begonnen met het aanleggen van een stamboek en rond 1950 werd er in China begonnen met het serieus fokken van het ras zoals we het nu kennen. Vanaf die tijd kreeg het ras ook langzamerhand wat meer bekendheid, maar nog steeds is de naakthond één van de zeldzame rassen.
Het ras zou ontstaan zijn uit de Afrikaanse haarloze hond, maar er is nog niet precies bekend hoe. Deze naakthonden zijn gevonden in China, Afrika, Turkije, Portugal, India, Mexico, Centraal- en Zuid Amerika en de Filippijnen.
De Chinese Naakthond is een intelligente, speelse hond met aan aanhankelijk karakter. Soms is deze sierlijke hond wat terughoudend naar vreemden, dus een goede socialisatie als pup is van groot belang. Met kinderen en andere huisdieren kan de Chinese Naakthond over het algemeen goed omgaan, maar meestal houdt hij/zij voorkeur voor één persoon uit het gezin.

Er zijn twee varianten van de Chinese Naakthond. Beide varianten kunnen binnen hetzelfde nest voorkomen, zelfs als beide ouders haarloos zijn.

De haarloze: deze honden hebben geen haar op het lichaam, enkel een kuif op de kop en haren op kop, poten en staart. De kleur variëert van mahonie, tot zwart, wit en grijs of met vlekken. Vanwege de kou in ons land hebben deze honden een dekje aan in de winter. De huid vergt regelmatige verzorging: wassen, lotions etc. Blondie is een zogenaamde haarloze chinese naakthond. Daarom heeft zij ook een dekje aan.

De powderpuff: oftewel poederdons. Deze honden hebben een zijdezachte lange vacht, welke regelmatig borstelen vereist.

Storm, de chihuahua met een navelbreuk  

Dit is Storm, een chihuahua reu van 1,5 jaar oud, die plotseling twee zwellingen onder op de buik had. Het hondje had buikpijn en voelde zich duidelijk niet lekker. Zijn bezorgde baasje kwam direct naar de kliniek. Op onderzoek bleek dat het ging om een hernia umbilicalis, oftewel een navelbreuk.

Een navelbreuk is een opening in de buikwand, waar darmen en buikvet onderhuids kunnen komen te liggen. Op het onderstaande beeld kunt u zien hoe een navelbreuk er op doorsnede uit ziet.

Hoe ontstaat een navelbreuk?
Dit kan verschillende oorzaken hebben :

1. genetische aanleg tot een zwakke plek in de buikwand.  Tijdens de groei van de pup in de baarmoeder sluit de buikwand van de pup zich niet (helemaal). Het resultaat is dan een bobbeltje rond de navel.
2. "delayed closure": dit wil zeggen dat er zich in het te sluiten gebied darmvlies (omentum) bevindt waardoor het sluiten van de buikwand niet verder mogelijk is.

In beide gevallen blijft er rond de navel een defect bestaan, dat we navelbreuk noemen. Een navelbreuk kan variëren in grootte. Bij de "delayed closure" kan de breukpoort zich nog verkleinen in de loop van de tijd. Bij de genetische variant zal de navelbreuk nooit kleiner worden in de loop van tijd maar kan zelfs in grootte toenemen, met name door buikvet of een darm die erin afzakt. De uitstulping die je aan de buitenkant ziet, heet de breukzak. De inhoud daarvan kan variëren van buikvet, darmen, tot (delen van) organen bij grote navelbreuken.
De navelbreuk van Storm was redelijk groot, zeker voor zo’n klein hondje. Omdat in de breukzak-opening de darm afgesnoerd kan raken, is het nodig om de navelbreuk te opereren.
Storm wordt gewogen op de weegschaal. Vanwege zijn lage gewicht, 1,6 kilo(!), hebben wij hiervoor een keukenweegschaal voorhanden. Vervolgens wordt Storm onder narcose gebracht.

De lokatie van de navelbreuk wordt geschoren, gewassen en gedesinfecteerd, waarna de operatie kan beginnen. De huid over de navelbreuk wordt geopend en de inhoud van de breukzak wordt geïnspecteerd.
De inhoud van de breukzak bleek te bestaan uit vet. Dit vet werd verwijderd, waarna de buikwand gesloten kon worden.
Daarna werd de huid gehecht.

Maart 2011

Simbel, de kat met de niersteen.

Simbel is een katertje van 2 jaar oud dat naast de bak gaat plassen.
Urineonderzoek geeft aan dat Simbel last heeft van een blaasontsteking. Hij krijgt antibiotica voorgeschreven en de klachten verdwijnen, maar niet helemaal. Na een tijdje begint Simbel weer buiten de bak te plassen en we besluiten om een röntgenfoto te maken. Daarop is te zien dat Simbel last heeft van nierstenen.

Anatomie nieren:
De nieren maken urine en zijn door middel van de ureter (een holle buis waar de urine doorheen stroomt) verbonden met de blaas. Vanuit de blaas gaat de urethra (plasbuis) naar buiten toe. Simbel heeft een niersteen die opgeschoven is naar het eerste stuk van de ureter. Het is belangrijk om deze steen te verwijderen, omdat de steen de ureter zou kunnen gaan verstoppen. De nier kan dan zijn gemaakte urine niet kwijt, waardoor de druk hoger wordt en de nier zal gaan opzwellen. Door de hoge druk gaat de nier schade oplopen, en uiteindelijk stoppen met functioneren. Tijdens een operatie wordt de niersteen uit de ureter verwijderd. Hiervoor wordt er een klein sneetje gemaakt in de ureter.  Op de onderstaande foto’s is te zien hoe een dergelijke operatie in zijn werk gaat. Simbel is inmiddels goed hersteld van de operatie.

De operatie

Van links naar rechts: Op de röntgenfoto zien we duidelijk de niersteen (het witte puntje). De buik wordt geschoren, gewassen en gedesinfecteerd. De nier wordt opgezocht en naar buiten gebracht. Daarna worden de (slag)aders en de ureter gelokaliseerd en vrijgeprepareerd van hun omgevende weefsels, zodat zij zo goed mogelijk zichtbaar zijn. Rondom de nier worden gaaskompressen gelegd, om eventueel lekken van kleine hoeveelheden urine naar de buik te voorkomen. De ureter met daarin de steen wordt opgespoord en er wordt een kleine incisie gemaakt in de ureter. De steen wordt vervolgens voorzichtig verwijderd.
Van links naar rechts: Het resultaat. Nadat de steen verwijderd is, wordt de gemaakte incisie in de ureter weer dichtgehecht met zeer fijn hechtdraad. Dit moet erg nauwkeurig gebeuren, want er mag geen urine uit de ureter naar de buik lekken. De incisie is tot ongeveer halverwege dichtgehecht. De ophangbanden, vliezen etc. worden gehecht, waarna de nier voorzichtig terug de buikholte ingebracht wordt. De buik wordt grondig onderzocht op andere mogelijke afwijkingen en er wordt antibiotica aangebracht.
	Als alles in orde is, worden de buikwand, de onderhuid en de huid gehecht.		Simbel mag rustig uitslapen in de intensive care.

Freek, de pup met giardia                                                       

Freek is een maltezer/jack russell kruising van 3 maanden oud die een tijdje nadat zijn baasjes hem bij de fokker hebben opgehaald last heeft gekregen van diarree met bloed erbij. Het hondje is er niet ziek van, is nog even actief, eet en drinkt goed. We hebben de baasjes gevraagd om wat ontlasting binnen te brengen voor onderzoek op maagdarmparasieten. Deze komen veel voor bij pups.

Maagdarmparasieten kunnen bij puppies diarree en algemeen ziek zijn veroorzaken. Daarom is het verstandig om een pup regelmatig te ontwormen. Pups raken met parasieten besmet via de baarmoeder, de moedermelk en via elkaar in het nest.

De “gouden regel” is dat pups ontwormd dienen te worden op de volgende leeftijden:

• 2 weken (bij de fokker)
• 4 weken (bij de fokker)
• 6 weken (bij de fokker)
• 2 maanden (bij de fokker)
• 3 maanden
• 4 maanden
• 5 maanden
• 6 maanden
• 8 maanden
• 10 maanden
• 12 maanden

Vanaf de leeftijd van een jaar wordt aanbevolen om 3-4x per jaar te ontwormen.
De reden dat het ontwormen zo vaak gedaan wordt, is dat ontwormen niet preventief is. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een vaccinatie. Een vaccinatie beschermt een dier tegen een bepaald virus, zodat het dier niet ziek van worden. De injectie met het vaccin zorgt dat het dier antistoffen tegen het virus gaat aanmaken. Deze antistoffen beschermen het dier dan bij een eventuele infectie door dat virus. Zij vallen het virus aan en schakelen het uit, waardoor het geen ziekte kan veroorzaken.

Een ontworming verwijdert enkel de op dat moment aanwezige parasieten uit het spijsverteringsstelsel. Een hond die vandaag ontwormd is, kan zich morgen dus weer herbesmetten! En dan is nog niet elke ontworming even sterk tegen alle parasieten. Het kan dus gebeuren dat na een ontwormingsbeurt de hond nog steeds enkele parasieten “over” heeft in de darm, die dan weer kunnen gaan vermenigvuldigen.

Daarom is het ontwormen van een hond, zeker een pup, van groot belang. Een pup moet immers groeien, spieren, pezen, organen en botten opbouwen. En bij een wormenbesmetting nemen de wormen juist alle voedingsstoffen tot zich. Er blijft dan niets over voor de pup en deze zal achterblijven in groei. Een typische pup met wormen heeft een dikke buik, is mager op de rug en heeft vaak grote oren.
De ontlasting van Freek werd onderzocht, zowel onder de microscoop als met een SNAP snel-test op Giardia.

Op de foto is een positieve SNAP test te zien. De rode pijl geeft de stip aan die toont dat de test positief is. Freek bleek
dus Giardia in zijn ontlasting te hebben. Dat is een frequent voorkomende parasiet die diarree met bloedbijmenging veroorzaakt. De pup is er meestal in het begin niet ziek van, maar deze parasiet kan erg hardnekkig zijn en op langere termijn ziekte en groeivertraging veroorzaken. Het is bovendien een zoönose. Dat wil zeggen dat Giardia ook op mensen
over kan gaan en buikgriep kan veroorzaken. Nog een reden om Giardia bij de pup goed te behandelen dus!
Om Giardia juist te behandelen is een meerdaagse kuur met een speciaal ontwormingsmiddel nodig. Deze kuur wordt na
2 weken en na 4 weken herhaald.De reguliere ontwormingsmiddelen werken niet tegen Giardia.
Freek maakt het inmiddels goed. Hij groeit goed en is een echte dondersteen!

Terug naar boven

Februari 2011

Fiona, de schildpad met oorontsteking

Fiona is een roodwangschildpad met een probleem: haar oren zijn helemaal opgezwollen en gevuld met harde pus. Ze heeft oorontsteking, oftewel otitis, een pijnlijke aangelegenheid.
Om dit probleem te verhelpen is het nodig om de pus uit de oren te verwijderen. Hiervoor moet Fiona onder narcose. Nadat Fiona slaapt, wordt er een klein sneetje in beide oren gemaakt, waarna de pus verwijderd wordt. Op de foto is te zien dat de pus uit het oor komt.

Op de foto is te zien dat de pus uit het oor komt.	Het rechter oor is geopend en de pus komt naar buiten.	Het linker oor is nog dicht en duidelijk gezwollen.	Na de operatie: beide oren zijn schoon en niet meer gezwollen.

De oren worden gereinigd en gespoeld met antibiotica. Daarna krijgt Fiona antibioticazalf in de oren en mag ze maar beperkt in het water. De wondjes mogen immers niet te week worden en bacteriën mogen geen kans krijgen. Inmiddels is Fiona alweer op controle geweest op de kliniek en beide oren waren goed genezen. Ze is weer helemaal opgeknapt!

Marloes de poes, zij is niet voor de poes!                           

Marloes de poes is een poes van 1,5 jaar oud die door haar baasje op de kliniek wordt binnengebracht met een oorprobleem. Ze heeft gevochten! Het oor is dik en rood en er zit een korst op. We geven Marloes antibiotica en een pijnstiller en ze mag naar huis. Omdat er een is kans dat het oor een abces gaat worden, moet Marloes over een paar dagen op controle komen. Dan moet Marloes verdoofd worden en het oor grondig gereinigd en het abces gedraineerd worden.
Toen Marloes na drie dagen op controle kwam was het oor al mooi genezen, geen narcose nodig dus!

Terug naar boven

Januari 2011

Tess, de kruising jack Russel x Fox Terrier met een anaalklierontsteking

Tess is een vrolijk teefje van 7 jaar oud dat sinds een tijdje last heeft aan de achterhand. Het valt haar baasje op dat Tess onder haar staart aan het likken is en dat ze er last van heeft. Bij inspectie blijkt dat Tess een anaalklierontsteking heeft.

De anaalklieren bevinden zich op 4 en 8 uur onderaan de anus en zij produceren een sterk ruikende vloeistof waarmee honden hun territorium afbakenen. De anaalklieren ledigen zich tijdens het maken van ontlasting.
Wanneer de ontlasting te zacht is, dus bij diarree of gewoon wat zachtere ontlasting dan normaal, dan oefent deze ontlasting niet genoeg druk uit op de anaalklieren. Deze ledigen zich dan niet meer tijdens het maken van ontlasting. De inhoud blijft dan in de anaalklier achter en gaat indikken, gisteren en soms ontsteken. Er wordt daarbij nog eens extra inhoud aangemaakt, waardoor de klier overvuld raakt en de druk hoger wordt. De hond krijgt er dan last van en gaat likken en soms met de anus over de grond schuren (sleetje rijden). Het gebied rondom de anus wordt rood, geïrriteerd en pijnlijk.
Op een gegeven moment raakt de anaalklier dusdanig overvol, en is de inhoud zó ingedikt dat deze niet meer naar buiten kan via het normale afvoerkanaal, en dan

springt de anaalklier open op een andere plek. Zoals een puistje open kan springen. We spreken dan van een anaalklierfistel. Hierbij kan bloed en pus vrijkomen samen met de anaalklierinhoud.

De behandeling van een anaalklierprobleem kan bestaan uit het leegdrukken van de overvulde anaalklier, in combinatie met medicijnen en soms voedingssupplementen om de ontlasting een constante samenstelling te geven. Hierdoor worden de anaalklieren constant geleegd tijdens het maken van ontlasting, zodat zij niet meer overvuld kunnen raken.

Bij Tess zijn de anaalklieren leeggedrukt, de fistelgang gereinigd en zij heeft antibiotica meegekregen. Tevens kreeg zij een prikje tegen de jeuk en irritatie. Tess maakt het inmiddels goed.

Terug naar boven

Falco vond een kerstslinger erg lekker!

Falco, een knappe Manchester Terrier reu van 3 jaar oud, werd door zijn baasje naar de kliniek gebracht omdat hij 's morgens begon te braken. Hij had daarbij een klein stukje kerstslinger uitgebraakt. Veel honden en katten vinden kerstslingers inderdaad zeer interessant en we zien elk jaar dan ook wel een of meerdere dieren die een (deel van een) kerstslinger opgegeten hebben. In de kliniek hebben we van Falco de röntgenfoto rechts genomen.

Hierop is een vreemd voorwerp te zien in de maag. De windingen van een (redelijk lange) kerstslinger zijn zichtbaar. De binnenkant van de slinger bestaat namelijk uit ijzerdraad en dat is goed zichtbaar op een röntgenfoto. Falco had dus niet alleen maar een stukje, maar vakkundig de hele kerstslinger opgegeten! Gelukkig bevond de slinger zich alleen nog maar in de maag. Als de slinger ook al de darm in gegaan zou zijn, dan kan de darm als het ware om de slinger "opgestroopt" raken, waardoor de darm kan beschadigen en gaan afsterven.
Maar Falco had de slinger waarschijnlijk nog maar pas gegeten, dus zijn baasje was er op tijd bij.Om de slinger te verwijderen hebben we Falco verdoofd en geopereerd. Hierbij wordt de buik geschoren, gewassen en gedesinfecteerd. Daarna wordt de buik geopend, waarna de maag wordt opgezocht en naar buiten gebracht.

De maag wordt opgezocht en naar buiten gebracht	De maag wordt ingesneden en de kerstslinger is reeds zichtbaar.	Met een tang wordt de kerstslinger voorzichtig uit de maag verwijderd
Er kwam een steeds langer stuk mee naar buiten. Daarna volgden ook nog wat kleinere stukken.		Het resultaat: 2,8 meter kerstslinger!	Priscilla heeft het nagemeten

Falco ontwaakte vlot uit de narcose en is snel hersteld van zijn operatie. Na enige dagen vasten mocht hij weer beginnen met kleine beetjes drinken en daarna ook eten. Inmiddels is Falco weer thuis bij zijn baasjes en maakt hij het goed.

Terug naar boven

December 2010

Dorus, de Jack Russell met een schildklierprobleem.

Dorus is een Jack Russell reu van 10 jaar die klachten heeft van slomer zijn, stram bewegen en terugkerende oorontstekingen. Dorus gaat ook erg graag dichtbij de kachel liggen, hij lijkt het altijd koud te hebben.

Omdat bovenstaande symptomen kunnen passen bij een schildklierprobleem, hebben we bloed genomen en onderzocht. Dorus bleek inderdaad een te traag werkende schildklier te hebben. Dat wordt hypothyreoidie genoemd. Deze aandoening komt vooral voor bij honden ouder dan twee jaar en bij grote rassen zoals de Dobermann, Golden Retriever, Labrador Retriever en Ierse Setter. De ziekte ontwikkelt zich meestal sluipend en geleidelijk. Vaak ‘went’ een eigenaar dus aan de langzaam optredende symptomen.
De schildklier bestaat uit twee kwabben die zich voor en opzij van het bovenste deel van de luchtpijp bevinden. De schildklier fungeert als de thermostaat van het lichaam en maakt een hormoon aan (thyroxine) dat de stofwisseling/het metabolisme in het lichaam stimuleert. Bij hypothyreoïdie wordt er te weinig van dit schildklierhormoon (T4) door de schildklier geproduceerd, waardoor de stofwisseling van het lichaam vertraagt. De werking van de schildklier wordt vanuit de hersenen geregeld door middel van het schildklier stimulerend hormoon (TSH). De oorzaak van hypothyreoïdie kan zowel in de schildklier zelf liggen als in de hersenen.
De symptomen van een te traag werkende schildklier zijn onder andere:

Sloomheid, een verminderd uithoudingsvermogen en veel slapen.

Koude-intolerantie: de hond zoekt warme plekken op.

Gewichtstoename zonder een verhoogde voedselopname.

Huidproblemen: schilfering en haaruitval, dunne vacht, symmetrische kaalheid.

Vochtophoping rond het hoofd (myxoedeem). De hond krijgt een trieste gezichtsuitdrukking.

Hartproblemen: trage en zwakke hartslag.

Neurologische symptomen, bijv. evenwichtsproblemen.

Dorus wordt voor zijn hypothyreoidie behandeld met tabletten die het schildklierhormoon aanvullen in het lichaam. Hierdoor wordt geleidelijk het metabolisme van het lichaam weer op een normaal niveau gebracht. Dorus’ bloed wordt regelmatig gecontroleerd om  na te gaan of de dosering van de medicatie juist is. Omdat de schildklier niet zal genezen, zal deze behandeling levenslang nodig zijn.

Terug naar boven

November 2010

Merril, de chihuahua met een mammatumor.

Merril is een chihuahua van bijna 15 jaar die door zijn baasjes naar de
kliniek gebracht werd met een mammatumor: een tumor van de melkklier. Het was een grote harde zwelling, rood, duidelijk pijnlijk en ontstoken.  Het hondje had er last van.
Deze melkkliertumoren groeien onder invloed van de vrouwelijke hormonen en komen voor bij vrijwel alle teefjes die niet op jonge leeftijd gesteriliseerd worden.
Bovendien is Merril maar een klein hondje, dus de tumor schuurde bijna over de grond en gaf last door zijn relatief grote afmetingen.

Merril’s baasjes hebben op ons advies besloten om de tumor te laten verwijderen en het hondje dan ook direct te steriliseren. Zo wordt de kans op het ontstaan van nieuwe mammatumoren zo klein mogelijk gemaakt. Tijdens de operatie bleek dat Merril behalve de mammatumor ook nog een grote cyste op de baarmoeder had. Dit is een met vocht gevulde blaas. Dit maakt het steriliseren nog belangrijker! Gelukkig hebben Merril’s baasjes de stap genomen om haar te laten opereren.

Merril heeft de operatie zeer goed doorstaan, ze is een verstandig hondje en heeft niet aan de operatiewonden gelikt, waardoor deze heel mooi genezen zijn. De hechtingen zijn er inmiddels uit en Merril is weer helemaal de oude!

Op de foto rechtsboven is links in beeld de mammatumor te zien, terwijl rechts in beeld de baarmoeder met klemmen omhoog gehouden wordt. De baarmoeder bij de hond bestaat uit een lichaam en twee hoornen, waaraan de eierstokken vastzitten.De baarmoeder en de eierstokken werden tijdens de sterilisatie verwijderd. Op de bovenste baarmoederhoorn is de cyste te zien.

Terug naar boven

Oktober 2010

Wortel op het konijnenspreekuur.

Wortel is een vrolijk konijntje van 1,5 jaar oud dat door zijn baasje Lieke, onze assistente, aangemeld is voor het konijnenspreekuur. Hij is één van de meer dan 50 konijnen die twee keer per jaar de kliniek bezoeken voor hun vaccinaties tijdens het speciale konijnenspreekuur. Tijdens dit spreekuur wordt het konijntje nagekeken en, indien goed gezond, gevaccineerd tegen myxomatose en VHS, twee dodelijke ziekten die overgedragen worden door onder andere stekende insecten. Over deze twee ziekten kunt u meer lezen door hier te klikken.
Wortel maakt het goed, eet en drinkt goed, heeft goede keuteltjes en een mooi gebit. Er zijn geen haken aan de kiezen zichtbaar. Wortel is netjes opgevoed en gedraagt zich voorbeeldig op de tafel!
Tot over een half jaar, Wortel!

Terug naar boven

September 2010

Max, de kater met een achillespeesruptuur.

Max is een west europees korthaar kater van 3,5 jaar oud. Hij woont samen met zijn zus Millie. Op een dag komen zijn eigenaars thuis en zien dat Max last heeft van zijn achterpoot. De poot hangt slap met de hak helemaal op de grond. De poot zakt als het ware door en als Max loopt, dan loopt hij op zijn hak.

Bij onderzoek op de kliniek voelden we dat de achillespees gescheurd was. Max had op die plek ook een wondje, dus mogelijk dat hij gebeten is en dat dat het afscheuren van de pees heeft veroorzaakt. De achillespees wordt ook wel de tendo calcaneus communis genoemd. Het is de harde peesband die je voelt achteraan de voet en die omhoog loopt naar de kuit. De achillespees bevestigt de kuitspieren aan het hielbeen en is een zeer sterke pees. Hij krijgt heel wat kracht te verduren bij bijvoorbeeld een sprintje trekken of als de kat ergens op moet springen.

Bij een ruptuur (scheur) van de achillespees, is het niet meer mogelijk om de hiel/hak van de grond te tillen. Daarom loopt de kat dan op zijn hak. Deze manier van lopen, maar dan aan beide zijden, zien we ook soms bij katten met suikerziekte.

Een achillespeesruptuur kan optreden door trauma (bijtwonde, een snelle krachtige spieractie) of doordat de pees niet stevig genoeg aangelegd is, of verzwakt is.
Op röntgenfoto’s is vastgesteld dat Max geen verder trauma aan de botten van de achterpoot had. Tijdens een operatie zijn vervolgens de beide peesuiteinden aan elkaar gehecht (zie foto’s). De bijtwond is opgefrist en gespoeld met antibiotica. Na de operatie is de poot van Max in verband gezet, met de hak een klein beetje gestrekt, zodat de achillespees niet op erg grote spanning staat. Dit verband moet minimaal twee weken blijven zitten om de pees zoveel mogelijk rust te geven. Gedurende die tijd blijft Max bij ons op de kliniek gehospitaliseerd. Al met al zal het minimaal 8 weken duren eer Max volledig is hersteld. Hij is inmiddels al helemaal gewend aan zijn verband en het verblijf op de kliniek en maakt het goed!

Deze foto is van voor de operatie. Met gestrekte knie is de hak gebogen, een situatie die bij een ongescheurde achillespees niet kan optreden.	De huid wordt geopend en de gescheurde achillespees wordt vrijgeprepareerd.	Bloedvaten en zenuwen worden opzij gelegd en de achillespees wordt gehecht.
De huid wordt gehecht.		De poot wordt in verband gezet.

Terug naar boven

Augustus 2010

Arthur, de Basset Hound

Dit is Arthur, een mannelijke Basset Hound van 9 maanden.
De Basset stamt af van laagbenige jachthonden uit het Europa van de 16e eeuw. Het Franse woord “bas” betekent namelijk “laag”.
Tijdens de Franse revolutie werden de adellijken vervolgd en zijn hun kennels en meuten grotendeels verdwenen. Enkele Franse en Engelse fokkers zijn na de revolutie begonnen met het kruisen van de overgebleven honden. In Engeland is de Basset vervolgens gekruisd met de Bloedhound, waaruit de Basset Hound is ontstaan. De Basset Hound wordt door de rasvereniging omschreven als: een taaie, vasthoudende hound van zeer oude afkomst die jaagt op de neus met een meute-instinkt, een diepe melodieuze stem en een groot uithoudingsvermogen in het veld.
De kleur is meestal driekleurig (zwart,wit en bruin) of tweekleurig (rood en wit). Met zijn prachtige kleur trekt deze bink veel aandacht en daarom is hij patiënt van de maand augustus!

Terug naar boven

Juli 2010

Beschuit met muisjes: Bella is bevallen!

Bella, deze knappe Britse Langhaar is
op 9 juni bevallen van een schattig nestje kittens. De bevalling startte ’s morgens om 6:45 en verliep vlot.
Om 11:00 waren alle kittens geboren. Het was Bella’s eerste nest, dus ze moest wel even wennen aan de drukte, maar ze bleek direct een zeer goede moeder.

De kittens van Bella, de Britse langhaar, zijn inmiddels 9 weken oud
en al goed gegroeid! Ze zijn laatst op de praktijk geweest voor hun eerste enting en maken het allemaal prima.

Wat een heerlijk gezicht die kleintjes!

Bella en kittens, gefeliciteerd!!!

Terug naar boven

Juni 2010

Jesca, de Boxer en Fleurtje, de cavalier king charles spaniel met rattengifintoxicatie

Twee gevallen van rattengifintoxicatie de laatste tijd:   
Jesca de boxer bleek op een dag ‘s morgens een zakje muizengif opgegeten te hebben.
Het baasje van Fleurtje was met haar aan het wandelen toen ze plotseling zag dat Fleurtje iets opat. Het was felblauw van kleur en leek op een zeepblok dat men in de vaatwasmachine stopt. Bij navraag bleek dat het ging om rattengif! Het baasje van Fleurtje belde direct naar de kliniek. Rattengif kan bloedingen in het lichaam veroorzaken en honden kunnen hieraan sterven, dus we hebben beide honden direct laten komen en ze zo snel mogelijk laten braken door een injectie te geven met een braakopwekkend middel. Beide honden braakten na enige minuten een flinke hoeveelheid voer met daarin het blauwe rattengif uit. Om ervoor te zorgen dat er niet alsnog bloedingen zouden optreden, doordat de darmen eventueel toch nog iets van het gif zouden hebben geabsorbeerd, hebben de honden dagelijks gecontroleerd en injecties gegeven om de bloedstolling op peil te houden. Fleurtje en Jesca hebben geen klachten meer gehad en maken het goed.

Rattengif kan verschillende vormen hebben. Enkele voorbeelden:
rode korrels	blauwe blokken	groene staven

Mocht het gebeuren dat uw dier ratten- of muizengif opeet, bel dan de kliniek en houd de verpakking van het middel bij de hand. Neem de verpakking ook mee naar de kliniek!

Terug naar boven

Mei 2010

Maks, de hond die in een vossenklem trapte.

Maks was met zijn baasje in het bos aan het wandelen in Oerle, bij de Grote Vliet richting Halfmijl. Plots hoorde mevrouw Maks gillen. Zij ging geschrokken op het geluid af en vond haar hond in een vossenklem! Maks zat met zijn voorpoot stevig vast in het roestige werktuig. Met geen mogelijkheid kreeg mevrouw hem los uit de klem. Slechts met behulp van haar man, die snel uit zijn werk gekomen is, en twee passerende fietsers lukte het hen om Maks uit de klem te bevrijden.
Maks had erg veel pijn aan zijn voet, hij kon er niet op steunen, en de voet bloedde vrij hevig. Zijn baasjes zijn direct naar de kliniek gekomen, waar we Maks verdoofd hebben om goed naar zijn voet te kunnen kijken. De wonden zijn schoongemaakt en gespoeld met antibiotica en er zijn röntgenfoto’s van de voet gemaakt, om te zien of er niets gebroken was. Dat bleek gelukkig niet het geval. Maks kon dezelfde dag nog naar huis met een verband rond de pijnlijke poot. Hij kreeg pijnstillers en antibiotica. Na twee dagen mocht het verband eraf. De wonden lijken voorspoedig te genezen, maar voorlopig moet Maks het nog kalm aan doen. Hij heeft ook nog last van de kneuzingen die de klem veroorzaakt heeft. Gelukkig zal Maks waarschijnlijk geen blijvende letsels overhouden aan dit ongeluk. Het is een geluk bij een ongeluk dat Maks zo’n grote hond is. Het had namelijk veel erger kunnen aflopen. Een kleiner hondje zou grote kans gehad hebben om zijn poot te verliezen in een dergelijke klem! Deze klemmen zijn bij wet sinds 1969 verboden, maar worden helaas nog gebruikt door stropers.

Terug naar boven

April 2010

Floris, de golden retriever met een binnenbal.

Floris is een actieve labrador van bijna twee jaar oud met één bal netjes in het scrotum en één bal nog in de buik. Dit noemen we cryptorchidie.
Meestal worden pups geboren met de beide balletjes reeds ingedaald in de balzak (het scrotum). Bij sommige pups duurt het een tijdje eer beide balletjes ingedaald zijn, maar bij Floris is er eentje blijven hangen.
De balletjes (testes) worden tijdens de ontwikkeling van de pup in de baarmoeder gevormd ongeveer ter hoogte van de nieren, dus vrij ver in de buikholte. De testes moeten dus in de buik een hele weg afleggen naar het scrotum toe. Het scrotum bevindt zich immers tussen de achterpoten, onder de anus.

Wanneer een reu een cryptorch is, dus als één testis het scrotum niet heeft bereikt, betekent dat dat deze ergens op het verloop van nier naar scrotum moet liggen. Het is dan bij een castratie belangrijk om te gaan zoeken naar deze ontbrekende testis. Allereerst wordt er gevoeld in de lies. Soms is de testis daar te voelen. Echter, in gevallen waar de testis zich niet in de lies bevindt, zit deze in de buik. Dan moet de buik open gemaakt worden en gaan we zoeken naar de testis.
Bij Floris bleek de ontbrekende testis in de buik te zitten. Op onderstaande foto is te zien dat er daarom tijdens de operatie één snede is gemaakt om de normale testis te verwijderen (dat is de achterste, kleine snede) en één snede om de testis uit de buik te halen (de voorste, iets grotere snede).

Op de volgende foto is te zien dat de beide testes nogal verschillend zijn
van grootte. De normale testis, dus die uit het scrotum komt, is de grootste. De cryptorche testis (die uit de buik komt) is een stuk kleiner. Dat komt omdat een cryptorche testis zich in de buik niet goed ontwikkelt. Deze testis zit daar te warm. In het scrotum is de temperatuur namelijk lager dan in de buik.
Een testis die in de buik achterblijft kan op een gegeven moment ook tumoraal worden. Daarom is het advies om reuen die cryptorch zijn te castreren, zodat zij enerzijds geen tumor van de binnenbal gaan ontwikkelen, en anderzijds niet voor nakomelingen kunnen zorgen en zo de genen voor cryptorchidie kunnen doorgeven.

Terug naar boven

Maart 2010

De Bull terrier die zijn eigen halsband opeet.

Deebo is een ondeugende Bull Terrier van anderhalf jaar, met een goede eetlust! Deebo’s eigenaars zien namelijk op een dag dat de plastic gespen van zijn halsband naast de bench liggen. De geweven stoffen halsband zelf is nergens te bekennen. De eigenaars vermoeden dat Deebo de band heeft opgegeten en zij bellen naar de kliniek. Omdat de halsband van stof is, kan deze vocht opnemen en gaan zwellen. Dit kan een verstopping geven van de maag of de darm. Wanneer dit gebeurt is een operatie noodzakelijk om de riem te verwijderen. Om dit te voorkomen geven we Deebo een injectie waarvan hij gaat braken. Het duurt even, maar dan wordt Deebo misselijk en braakt hij zijn halsband in enkele stukken uit….. samen met een maiskolf! Deebo heeft dus nog méér dingen opgegeten! Deze slokop heeft niet in de gaten hoe gevaarlijk dat kan zijn! Op deze manier hebben we een operatie echter kunnen voorkomen. Eind goed al goed dus voor Deebo! Zijn baasjes houden hem goed in de gaten!

Terug naar boven

Februari 2010

Dexter, de kater met grote dorst.

Dexter is een zwarte Noorse Boskat kruising van 9 jaar. Zijn baasje merkte nadat zij een week op vakantie was geweest dat Dexter slecht at, veel dronk en ook veel plaste. Verder was Dexter slomer dan anders en zat niet lekker in zijn vel. Veel drinken en plassen en sloom zijn, gecombineerd met slecht eten kunnen tekenen zijn van suikerziekte.
Op de kliniek hebben we Dexter bloed geprikt om zijn suiker te controleren en wat bleek: Dexter had suikerziekte. Zijn bloedsuiker was veel te hoog en ook had hij beginnende nierproblemen. Doordat bij suikerziekte de bloedsuikerspiegel namelijk te hoog is in het lichaam, moeten de nieren extra hard werken. Dit was te zien in het bloed.
Om Dexter’s suikerspiegel te reguleren zijn we gestart met insulinetherapie. De eerste dagen heeft Dexter bij ons op de kliniek doorgebracht, om hem in te stellen. Daarna is hij naar huis gegaan en zijn baasje prikt hem nu twee keer per dag insuline. De suikerspiegel is al mooi naar beneden gegaan. Dexter heeft dus goed gereageerd op de behandeling. Zijn suiker en nierwaarden worden regelmatig gecontroleerd. Voor meer informatie over suikerziekte, klik hier.

Terug naar boven

Januari 2010

Een Amerikaanse bulldog-pup met een pootprobleem.

Deze schattige pup is hard aan het groeien, zoals elke pup moet doen. Maar bij hem gaat de groei eigenlijk té hard. Zoals op de foto te zien is, heeft het voorpootje een abnormale stand. De pup zakt er als het ware doorheen.
Dit probleem, te snel groeien, komt regelmatig voor bij pups van grote rassen. De botten groeien wel kwantitatief (dus de hond wordt groot van afmetingen), maar niet kwalitatief. Dit kan problemen opleveren, zoals standafwijkingen, pijnlijke gewrichten, losse stukjes bot etc.
Om dit te voorkomen is het belangrijk om een pup van een groot ras goede voeding te geven. Puppyvoeding met voldoende energie om te groeien (dus geen adult-brokken aan een pup geven) maar niet zóveel energie dat het té snel gaat. Deze pup hebben we op een speciaal dieet gezet tot hij een jaar oud was, hetgeen ervoor gezorgd heeft dat het pootje mooi recht en sterk geworden is. De pup is uitgegroeid tot een gezonde en sterke hond.

Terug naar boven

December 2009

De Duitse Dog die een sok opeet

Dit is Vayne, een blauwe Duitse Dog van 4 maanden oud. Vayne begon op een dag te braken. De eigenaars zagen wat wormen in het braaksel en hebben direct ontwormingstabletten opgehaald op de kliniek. Maar Vayne bleef maar braken en werd op een gegeven moment ook ziek. We hebben hem daarom onderzocht op de kliniek. Tijdens het onderzoek was er een harde structuur in de buik voelbaar.

Zou Vayne iets opgegeten hebben? Om dit na te gaan werden er röntgenfoto’s met contrastmiddel genomen, zodat een eventueel vreemd voorwerp zichtbaar kan worden gemaakt. Op die foto’s was te zien dat er inderdaad een voorwerp de darm blokkeerde. Dat moest er uit! Vayne werd geopereerd en het vreemde voorwerp bleek een sok van het baasje. Samen met een aantal spoelwormen (zie foto’s) is de sok uit de darm verwijderd. Vayne is zeer goed hersteld en inmiddels uitgegroeid tot een sterke reu van 58 kilo (op 9 maanden leeftijd)! Voor meer info over dieren die vreemde voorwerpen opeten, zie "Corpora Aliena"

Terug naar boven

November 2009

Beagle meets bee!

Deze beagle-pup was nogal nieuwsgierig naar
een bij. De bij vond echter dat de pup iets té dichtbij kwam en stak hem met zijn angel nét boven zijn oog. Op de foto is te zien dat het oog dik is geworden. De arme pup heeft op de kliniek een injectie gekregen tegen de zwelling en de pijn en kort daarna ging het al een stuk beter! Na een aantal uur was de zwelling verdwenen. Hopelijk is de pup in het vervolg voorzichtiger met bijen!

Terug naar boven

Oktober 2009

Keizersnede poes

Tijdens de bevalling van deze poes werd duidelijk dat de kittens niet naar
buiten konden via het geboortekanaal. Het bekken was te smal en de kittens te groot. Daarom was een keizersnede noodzakelijk.
Bij een keizersnede wordt moederpoes verdoofd en de kittens worden operatief uit de baarmoeder gehaald.
Op de eerste foto is te zien dat de navelstreng nog aan het kitten zit. Op de tweede foto wordt de navelstreng doorgeknipt. De kittens worden nadat ze geboren zijn goed warm gewreven en nagekeken en gaan dan onder een warmtelamp. Moeder en kittens maken het goed, je ziet de kittens drinken op de laatste foto!

Terug naar boven

September 2009

Een nestje mechelse herders
Dit stel donderstenen zet de kliniek op stelten als ze voor hun allereerste puppy-prikje komen! Hier staan ze allemaal samen op de weegschaal. Prachtige puppies!

Terug naar boven

Augustus 2009

Kibby, de Cavalier King Charles Spaniel met een nekhernia.

Kibby is een lief Cavaliertje van bijna 5 jaar oud, dat plots de kop
laag laat hangen en niet meer wil lopen. Het hondje gilt werkelijk
van de pijn. Op de bovenstaande foto is te zien dat Kibby met een
bolle rug en de kop omlaag zit. Dit zijn tekenen van nekpijn.
De bezorgde eigenaars komen met Kibby naar de kliniek, waar röntgenfoto’s gemaakt worden en vastgesteld wordt dat hij een
hernia in de nek heeft. De tussenwervelschijf tussen de 2e en 3e nekwervel is gaan verkalken en verplaatsen en dit drukt op de zenuwen. En dat doet pijn.
Omdat dergelijke hernia’s vaak spontaan genezen, en Kibby geen verschijnselen van verlamming aan de poten heeft, geven we hem ontstekingsremmers en pijnstillers, en blijft hij opgenomen op de kliniek. Zo krijgt hij voldoende rust. Echter, Kibby’s hernia is hardnekkig, zodat zijn eigenaars besluiten om hem te laten opereren aan de hernia. Na de operatie heeft Kibby nog een tijdje af en toe pijn gehad, mede omdat hij erg druk kan zijn, maar uiteindelijk is hij goed hersteld. Zijn baasjes moesten erg veel moeite doen om hem tijdens de genezing rustig te houden, want Kibby is erg fanatiek!

Terug naar boven

Nederlands English